Moja ulubiona pora roku

sos pomidorowy i serowy

2012-02-11T11:00:00.002+01:00

RÓŻA

2012-02-11T10:48:00.000+01:00

Piękny prosty obraz, oszczędna muzyka. Brudne, zbolałe, pomarszczone bólem twarze opowiadają straszną, tragiczną historię. Historię pokazującą ludzkie okrucieństwo w sposób wręcz odczuwalny na własnym ciele, pochłaniającą całkowicie uwagę i zmysły. Historię pięknej, opiekuńczej, tkliwej, uważnej, ofiarnej i delikatnej miłość.
To trzeba zobaczyć.

The Muppets.

2012-01-29T23:16:00.000+01:00

Z okazji Urodzin, Młody Człowiek zażyczył sobie wizytę w kinie by obejrzeć Muppety, więc wczesnym rankiem udaliśmy się na seans. Tym razem Multikino, bo tylko tam film grano i jak się okazało, bilety rodzinne w weekend, są w całkiem przyzwoitej cenie. Miło, sympatycznie, pusto!
Nie jest to film najwyższych lotów, i nie taki ma być. To lekko naciągana, lecz zabawna historia o walce Muppetów o utrzymanie swojego dawnego Studia Nagrań. Historia śpiewana dodam.
Młody Człowiek był zachwycony, dorośli również zaśmiewali się z niektórych żartów. Brakowało całego, prawdziwego spektaklu Muppetów, jakie pamiętamy. Koniecznie trzeba do tego wrócić.
Zupełnie zapomniałam, że uwielbiam Gonzo!! za jego niezmordowaną energię i dryg do latania. :D
Po seansie, aby pozostać w temacie urodzinowych, wstąpiliśmy na kawę, koktajl waniliowy i przepyszne ciasto do Lulu Cafe. To miejsce też uwielbiam. Rzadko w centrum handlowym udaje się stworzyć tak przytulne miejsce. A poza tym mają najlepszy orzechowo-bezowy tort na świecie!

M.

PS: Przeraziła mnie jedna tylko rzecz.. Gdy zapytałam, który film, z tych jakie pokazywano w skrótach przed pokazem, podobał się Młodemu Człowiekowi najbardziej .. odpowiedział bez wahania.. ten z biedronką!! (czyli nie mniej nie więcej.. reklama Biedronki) UPS!!!

Tęczowy Tort Urodzinowy.

2012-01-28T23:07:00.000+01:00

Zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia. Był piękny, barwny, wręcz nierealny. Zaskakujący i radosny. Idealny Tort na Urodziny.
Znalazłam go rok temu po urodzinach Młodego Człowieka na Blogu Dorotus - Moje wypieki. Gdy Młodzian zobaczył go, zażądał kategorycznie, by właśnie taki tort dostać na kolejne urodziny. Na szczęście o tym zapomniał i mogłam ujrzeć jego pełne zaskoczenia oczy, co lepsze.. zjadł z apetytem cały kawałek. Trochę było perypetii z barwnikami i mieszaniem kolorów, ale efekt piorunujący, no i zabawa przednia. Szczerze mówiąc, byłam przekonana że zdjęcie na stronie Dorotus jest trochę podkręcone, żeby ładniej wyglądało, jednak intensywne barwy żelowych barwników mnie zaskoczyły. Tort wyszedł idealnie. Goście chwalili, zniknął w mgnieniu oka. W piątek czeka mnie kolejny wypiek. Tym razem postanowiłam wyprodukować lukier plastyczny, bo dziś niestety byłam zmuszona go kupić. Takie kolejne małe wyzwanie. Przepis na tort znajdziecie T U.

A oto i dzisiejszy bohater, oczywiście poza Jubilatem.

niech ..

2012-01-26T18:53:00.002+01:00

Niech ten dzień już dobiegnie końca. Właśnie dowiedziałam się, że zniszczono kawałek moich wspomnień, tych namacalnych, które chciałam kiedyś pokazać synowi. Historia skończona, wspomnienia pozostają, historia życia się toczy i dobrze ją znać ... Teraz trzeba będzie się nieźle natrudzić, by ją odtworzyć, może się uda, choć na pewno nie w całości. Mam niestety poczucie, że ktoś znowu zakpił sobie z moich uczuć. Po co.. nie wiem... Niszcząc pamiątki nie da sie zamknąć rozdziału. Najważniejsze jest w głowie. Trudno, przykro... ale ... już nie ważne... zapomnę.

Dziś chyba zbyt emocjonalnie reaguję, zbyt przejmuję sie nieswoimi sprawami. Praca się chyba daje we znaki, napięcie, walka o swój teren. Życie słowem.

I właśnie dowiedziałam się, że zgasło nienarodzone. Znowu. To zawsze smutne.

Cóż.. pójdziemy sie napić ... na smutki. Może pomoże.
M.

VooVoo i Ladies String Quartet

2012-01-23T01:08:00.004+01:00

Nie wiem o co chodzi, ale ku zdziwieniu moich znajomych co jakiś czas udaje mi się wygrać coś ciekawego. Nie upatruję w tym jakiegoś wybitnego farta, jednak statystycznie chyba coś w tym jest niepospolitego. Chciałabym od razu wyjaśnić, że nie jestem łowcą wszelkich okazji. Po prostu trzymam rękę na pulsie jeśli chodzi o lokalne wydarzenia, lubię wiedzieć co ciekawego się dzieje, słucham lokalnego radia, a gdy nadarza się okazja wybrania się dzięki któremuś z tych mediów na interesujące mnie wydarzenie, na które niestety zabrakło mi funduszy - chętnie biorę udział w prostych konkursach,bo warto próbować. Tylko tyle i aż tyle jak widać. Zaraz mi się przypomina dowcip: Panie Boże chciałbym wygrać w lotto, ale ciągle nie udaje mi się, na to Pan Bóg - to wyślij los. Właśnie trochę tak jest ze mną.

W sobotę, na fb stronie Ethno Jazz Festival - wygrałam bilety na VooVoo, które bardzo lubię. Od razu pożałowałam, że nie mam obok Iv. Lata temu słuchałyśmy tej muzyki, właściwie dzięki niej znam VooVoo. Piękne czasy!
Do dziś mam w głowie w trudnych chwilach hymn optymistyczny. "Myślę sobie, że ta zima kiedyś musi minąć ..."
Nie było jej, więc pewnie czeka na relację! Oto i ona.
Koncert odbywał się w Synagodze pod Białym Bocianem - więc to podwójna przyjemność. Nie byłam tam jeszcze, pomimo kilku podejść, a słyszałam wiele dobrego i była to prawda. Miejsce piękne. Cała ulica Włodkowica ożyła ostatnio. Namnożyło się restauracji, pubów, jest piękny hotel, biurowiec. Dawno się tamtędy nie przechadzałam. Owszem byłam latem, ale jedynie w Casablance od strony rzeki, a tu tyle zmian. Dziś w mżawce kostka połyskiwała, neony się skrzyły, było magicznie.
Ale do rzeczy, bo znowu odbiegam. Muzycy weszli na scenę punktualnie, co rzadko się zdarza. Weszli i zostali na niej przez kolejne 2 godziny. Popijając czerwone wino, żartując, uśmiechając się do siebie i świetnie bawiąc dali popis niezwykłego kunsztu muzycznego, dystansu do siebie i poczucia humoru. Od pierwszych chwil publiczność reagowała genialnie, co skwapliwie wykorzystywał Mateusz Pospieszalski prowokując do wspólnego śpiewania. Artyści pokazali, jak doskonali muzycy świetnie czują to co robią, jak się szanują i rewelacyjnie bawią pracując ze sobą. Zazdroszczę takiego porozumienia, zawsze gdy dane mi jest je obserwować. Dla mnie miarą dobrego koncertu są dwie rzeczy, to czy "gębula" sama mi się śmieje w trakcie, a nóżka podryguje wyrywając się do tańca i to jak długo potem wydarzenie zostaje we mnie. Tutaj śmiałam się szczerze z żartów (W.Waglewski non stop przedstawiał zespół - ze szczególną atencją wskazując na piękny kwartet smyczkowy), jak i sytuacji generowanych przez wesołych panów na scenie oraz uśmiechałam do muzyki i wspomnień. Nóżka tupała, a jakże, przy takiej ilości umiejętnie mieszanych genialnych dźwięków - nie da rady inaczej. Melodie nucę do teraz, bo wykopałam je gdzieś z głębokiej szuflady pamięci, są we mnie więc jak wylazły to jeszcze długo nie dadzą się spowrotem zamknąć.
Było pysznie! Tak, pysznie - właśnie takie słowo przyszło mi do głowy po wyjściu z Synagogi, bo była to prawdziwa uczta muzyczna. Brawo! Dawno nie widziałam takich owacji na stojąco.
I udało się zrobić kilka fotek.

M.

PS: A wczoraj ... też byłam na koncercie. Trochę metal trochę rock, trochę grunge. Zespół MŁYN i goście. Tam najważniejsza była pasja, bo muzycy na co dzień robią zupełnie co innego. Ale o tym przy okazji, może kiedyś wyskrobię jakiś post o ludziach, którzy mają odwagę realizować swoje marzenia.

We Need to Talk About Kevin

2012-01-19T23:59:00.000+01:00

Dostałam małą nagrodę za to, ze byłam dziś "Dzielną pacjentką". Jaką? Kino - a jakże!

źródło: filmweb.pl

Rzeź dopiero jutro.. inne ciekawe pozycje obejrzane, więc padło na "Musimy porozmawiać o Kevinie" w DCF. Uwielbiam to kino i uwielbiam niewielką salę Polonia - prawie jak w domowym zaciszu, a jednak nie można wyjść do kuchni, ani w międzyczasie rozwiesić prania. Ten klimat lubię, i lubię też gdy ludzie przychodzą na film. Te 15 osób które było na seansie zapewne przyszło zobaczyć tę wstrząsajacą historię, a nie posiedzieć w towarzystwie.
Do rzeczy jednak.. film.
Poruszający, ciekawy, momentami trudny (no może męczący) przez ciągłe retrospekcje. Wiele w filmie jest symboliki i skojarzeń, które przenoszą widza z teraźniejszości do przeszłości. Historia to obraz trudnej relacji matki i syna, który ma przerażający finał. Główny bohater irytująco-przerażający, perfidny, ale też zagubiony. Genialna i hipnotyczna była tu Tilda Swinton - jako matka, kobieta napiętnowana, próbująca udźwignąć swój dramat, zrozumieć syna. Świetnie zbudowano napięcie, a surowość zdjęć dodała smaku i zagadkowosci filmowi. Tu wiele dzieje się poza kadrem. Dawno żaden film tak nie zagrał na moich emocjach. Zupełnie się tego nie spodziewałam.
Kino mocne i poruszające.

M.

PS: Do listy 2012 dokładam:
Zupełnie inny weekend, no i może jednak Histeria...

Dziewczyna z tatuażem.

2012-01-15T23:20:00.001+01:00

źródło: filmweb.pl

Taaak! Tak, tak, tak!
Dla mnie to świetna ekranizacja. Pomimo tego, że książkę czytałam, znałam zakończenie i zwroty akcji, więc obyło się bez zaskoczeń, które fajnie podkręcają atmosferę. Pomimo wielkich nadziei, jakie pokładałam w tym filmie - co stwarza niebezpieczeństwo rozczarowania. Pomimo sugestii, że postać Lisbeth jest zbyt delikatna, wiec wpatrywałam się z nią nadmiernie. Podobało mi się pomimo wszystko!
Craig nie był Bondem, a Mikaelem - przystojnym, ale nie na tyle by być niewiarygodnym gogusiem, tak w sam raz, był dla mnie przekonujący i wzbudzał sympatię, Skarsgard przerażał swoim psychopatycznym spojrzeniem- chłodny i opanowany, Christopher Plummer - idealny Henrik Vanger, Rooney Mara - była owszem delikatna, ale według mnie lepiej pokazywało to jej alienację, poza tym kiedy trzeba- znajdowała w sobie energię. Miło się zdziwiłam widząc Robin Wright - bo jakoś mi umknęła w informacjach o obsadzie - piękna dojrzała kobieta. Podobało mi się tempo, kadry, kolor, mroczny klimat, muzyka(no może poza Enyą jako podkład muzyczny do planowanego mordu... cóż to za pomysł? - no chyba, że miał to być żart). Wierność historii z oryginału opłaciła się, 2 godziny 38 minut minęły jak z bicza strzelił ... i chciałam tam siedzieć dłużej. Historia jest na tyle genialna, że broni się sama - trudnością było pewnie odpowiednie skrócenie jej i faktycznie niektóre wątki są jedynie liźnięte, aczkolwiek są.. wiec wybaczam. Pamiętam, że w szwedzkiej wersji właśnie pominięcie niektórych, według mnie istotnych wątków, bardzo mnie denerwowało.
Świetnie spędzone przedpołudnie. Chcę jeszcze i liczę, że jest szansa na kolejne części.

M.

A muzycznie:
Orinoco Flow .. Enya

zaledwie fragment... a już zawsze będzie się kojarzyć - dokładnie jak sugerowała Iv.

W ciemności.

2012-01-14T14:22:00.001+01:00

W ciemności. Agnieszki Holland ze znakomitą rolą Roberta Wieckiewicza.

źródło: wp.pl

Film o Polaku ze Lwowa, który w kanałach ukrywa grupkę żydów, uciekinierów z getta. Wieckiewicz świetnie pokazuje dylematy i przemianę bohatera, świetnie, bo wiarygodnie. Wiele bardzo poruszajacych i emocjonujących scen - realistycznych, dramatycznych, prawdziwych, brutalnych. Wczoraj nie umiałam powiedzieć czy podobał mi się, czy nie. Dziś myślę, że film zostaje w głowie bardzo mocno, choć mnie nie zaszokował i nie sponiewierał, jak ostrzegali niektórzy. Może mam mniejszą wrażliwość, jednak takie kino lubię. Takie które każe mi się zastanawiać nad tym co zobaczyłam jeszcze długo po wyjściu z sali kinowej. Brawo!
Obraz jest typowany na polskiego kandydata do Oskara. Zapewne szanse na nominacje ma wielkie, a nagroda - zobaczymy. Na pewno pokazuje dramatyczne wydarzenia II wojny światowej w sposób taki, że nie można mieć wątpliwości, iż takie rzeczy nigdy już nie powinny się zdarzyć, tym bardziej, że historia ta jest prawdziwa.

M.

PS. Mam po seansie silne postanowienie, by jednak oglądać filmy w mniej uczęszczanych godzinach, choć w DCF zwykle publiczność jest na poziomie, na tym filmie denerwowały mnie chichoty nastolatków. Taki wiek. :) ech, jakby tak kiedyś mieć własną sale kinową... marzenia.
A poza tym, obiecuje sobie nie czytywać już więcej recenzji, które zawierają zbyt wiele informacji o treści filmu. Chyba przez to, ze znałam cała prawie fabułę, nie dałam się zaskoczyć, czekałam na pewne sceny i może dlatego też nie byłam tak zszokowana, bo miałam czas się przygotować.

2012 W KINIE.

2012-01-12T06:50:00.000+01:00

Postanowiłam sobie, że zapiszę na co czekam w kinie w tym kwartale i postaram się kontynuować tą tradycję przez kolejne. Może łatwiej będzie mi śledzić nowości i organizować jakoś czas, by oglądać w kinie te filmy, na których najbardziej mi zależy.

Zobaczyć w KINIE w I kwartale 2012:

W ciemności - A. Holland. Prawdopodobny polski kandydat do Oskara. R. Więckiewicz - podano genialny. Film mocno grający na uczuciach.

Dziewczyna z tatuażem. Czekam niecierpliwie. Daniel Craig - dla mnie najlepszy Bond w historii. David Fincher twórca Szóstego zmysłu, który bardzo mi zapadł w pamięć. Wciągająca opowieść, podobno wierna książce. Mam wiele nadziei związanych z tym filmem i liczę, że się nie zawiodę. Znam treść, czekam na powtórkę emocji, które towarzyszyły mi przy czytaniu książki.

Róża z Marcinem Dorocińskim i Agatą Kuleszą. Znowu temat wojenny, ale mam nadzieję, że mnie nie przytłoczy.

Muppety, a jakże! Uwielbiałam i choć wiem, ze długometrażowy film, to co innego niż klasyczne odcinki... sprawdzę - takie małe ryzyko. Jeśli nie ja to bynajmniej Młody Człowiek będzie miał radochę.

Żelazna dama. Meryl Streep!

Rzeź. Roman Polański, komedia i dwie świetne aktorki. Baardzo ciekawe!

Sztos 2. Tak dla rozrywki, ale koniecznie po przypomnieniu sobie Sztosu.

Lęk wysokości.O ile mnie pamięć nie myli, był na ENH, ale jak wszystko w ubiegłym roku, umknął mi, a niedługo wejdzie do kin.

Code blue. Nie wiem czemu, ale wydaje mi się, ze ten film jest przerażający, ale jednak mnie do niego ciagnie. Zobaczę czy się na niego zdobędę.

Musimy porozmawiac o Kevinie. Właśnie wchodzi do kin. Tilda Swinton. Demoniczny nastolatek manipulujący otoczeniem. Ciekawie.

Idy Marcowe. Najprzystojniejszy aktor Hollywood jako reżyser - koniecznie muzę sprawdzić.

Moja łódź podwodna. Jak piszą przyjemna dawka, brytyjskiego humoru, dużo ciepła, lata 80-90te i ciekawe dialogi.

Shantaram z Johnnym Deepem. O książce słyszałam zawsze tylko, jako o najlepszej powieści podróżniczo-przygodowej, którą czytała recenzująca ją osoba. Nie wiem w jakiej kolejności chciałabym zglebić temat: książka - film, film - książka. Mam jeszcze trochę czasu na decyzję, choć w obliczu niewiadomej daty premiery ... chyba książka wygra.
Póki co to tyle. Musze poczytać więcej na temat ciekawych propozycji i postaram się sukcesywnie dopisywać pozycje warte uwagi.

Postanowiłam też w miarę możliwości nadrobić, choć już pewnie nie na sali kinowej.

Do nadrobienia:

Debiutanci. Ewan McGregor - uwielbiam go.

Listy do M - jako lekki, podobno przyjemny i wzruszający film, z ciekawymi historiami.

Różyczka. Magda Boczarska i Andrzej Seweryn. Bardzo chciałam iść na ten film, gdy wszedł do kin... nie udało się i czuję niedosyt.

Wymyk - Robert Więckiewicz mnie ciekawi, i historia też.

Ta lista też będzie dynamiczna, a jakże! Wszak mam pokaźne zaległości. Ubiegły rok, nie był dla mnie rokiem filmowym. :)

M.

Lekcja.

2012-01-08T23:42:00.000+01:00

Czasami, pomimo zrozumienia i akceptacji niektóre słowa drążą tak dawne rany odnajdując niezabliźnione fragmenty, że chciałoby się z bólu wykrzyczeć - To nie moja wina ... ale nie wolno...
Rozpadasz się w środku ... by stworzyć bezpieczny świat... jak najbliższy prawdy.
Największa lekcja pokory i cierpliwości na świecie.
I niestety zwykle nie wiadomo przez długi czas, jak odrobiło się zadanie domowe... a poprawić się go raczej nie da w następnym terminie.

M.

PS. Może to mi da życiowego kopniaka, bo jak nie to, to co?

Ciasto bananowe.

2012-01-06T19:18:00.001+01:00

Jak zwykle u mnie gdzieś na dnie szuflady w lodówce, zimują banany, które kupuję, z nadzieją, ze zje je Młody Człowiek, do czego zwykle nie dochodzi ... więc po osiągnięciu stanu skrajnie dojrzałego - (czarna skórka, jasny miąższ) lądują w cieście. Ciasto proste, robi się je widelcem, można dorzucić dowolne składniki, a nie zdarzyło mi się, żeby nie wyszło.
Przepis pierwotny:
4 bardzo dojrzałe banany (wtedy są najbardziej słodkie)- rozgnieść widelcem
50 g masła - roztopić i wystudzić
250 g mąki pszennej
220 g cukru
1 łyżeczka sody czyszczonej
1 jajko
wymieszać składniki widelcem, wylać do podłużnej blaszki i piec w temperaturze 160 stopni przez 50 minut. Warto sprawdzić patyczkiem. Ciasto pięknie pęka na górze i ma rumianą skórkę.
Dziś dodałam łyżkę śmietany, żeby uzyskać odpowiednią gęstość masy, gdyż miałam jedynie 3 banany.(Miałam też myśl by do masy zetrzeć marchewkę - ale to może następnym razem - śmietana do mnie bardziej przemówiła ;) ). Dorzuciłam do ciasta duże rodzynki, suszoną żurawinę i cukier z wanilią. Wierzch posypałam migdałami w słupkach. Często dodaję pokrojoną gorzką czekoladę, albo orzechy do środka. Pychota! Prościzna! I wygląd ma śliczny. Prawda?

Jak donieśli Sąsiedzi, w Australii jada się taki bananowy chlebek podgrzany w tosterze, posmarowany masłem na śniadanie i podobno jest bosski. Jeszce nie próbowałam, ale wszystko przede mną.

M.

Śniadaniowo. Avocado i Szynka Parmeńska.

2012-01-06T18:33:00.000+01:00

Rzadko, ale jednak zdarza się, że lubię sobie dłuuugo poleżeć w łóżku. Wypić kawę z pianką, zjeść coś pysznego, obejrzeć śniadaniową telewizję, poczytać gazetę, bądź poszperać w sieci i z niczym się nie spieszyć. Leniwie, przyjemnie, po mojemu.
Dziś ten stan rozwlekł się na cały dzień, choć nie powiem kilka praktycznych czynności też wykonałam, ale to w przerwie leniuchowania. Wszystko się działo jakoś poza czasem, jakbym wygospodarowała dodatkowe 24 godziny w tygodniu, niby już weekend, a jednak jeszcze dwa dni wolnego przede mną. Zupełnie nie mam wyrzutów sumienia, że tak sobie nic nie robię :)

Ale do rzeczy.
Chciałam podać przepis na kanapkę, dla tych którym nie wystarczy zdjęcie, no i ku pamięci, gdybym zaniemogła z pomysłami na przyrządzenie avocado.

Dziś premierowo, śniadaniowo w roli głównej:

Szynka Parmeńska i Avocado

Trzeba kupić jakiś pyszny chleb.. (albo upiec - chociaż mnie to jeszcze nie wychodzi za dobrze),
ponadto należy również nabyć jak najprawdziwszą szynkę parmeńską - pokrojoną w delikatne przezroczyste plastry - no tu się nie da tego cuda ani niczym zastąpić, ani wyprodukować w domu ;)
no i Avocado też trzeba kupić,a jakże (produkcji również się nie podejmuję), najlepiej zrobić to wcześniej i niech dojrzeje przez kilka dni w domu.

Miąższ wydłubać łyżeczką, rozgnieść widelcem lekko posolić, doprawić pieprzem, niewielka ilością oliwy i kilkoma kroplami cytryny. Wielbiciele czosnku, również mogą go zastosować w owej paście, ale bez niego bardziej wyraźny jest delikatnie orzechowo-maślany smak avocado. Użyć tego smarowidła zamiast masła na pieczywo, a na wierzch położyć cienki jak bibuła plaster szynki i gotowa rajska uczta.

W kolejnych wersjach, moja kanapka miała na sobie smarowidło z avocado i szczypiorek, a następnie masło, parmeńską szynkę , oliwki i turkusowy ser Lazur.

Niebo w gębie...

M. :)

PS: Jutro wraca Młody Człowiek. Mam już kilka planów i miejsc do obskoczenia z nim na mieście, ale w domu z Moim Małym Kucharzem na pewno zrobimy Hummus - który okrutnie go kiedyś ubawił swoją nazwą. Ciekawe czy nam zasmakuje.

80 milionów.

2012-01-02T20:07:00.000+01:00

Lubię zaczynać rok w kinie. Tym razem też się udało. Noworocznie wybraliśmy się na 80 milionów.

Z wszystkich ciekawych propozycji, ten film wydał się najodpowiedniejszy - nie za szybki, pozytywny, ciekawy ze względu na prawdziwą historię ukrycia przez działaczy Solidarności 80 milionów ze składek członków - które miało miejsce tuż przed stanem wojennym. Na szczęście przeczucia okazały się prawdziwe. Wartka akcja, ciekawe wątki, świetny humor, fajne realistyczne dialogi, znajome miejsca i postaci, zero nudy, rewelacyjnie utrzymywane napięcie, dosadnie pokazane czasy, fajni aktorzy. Świetnie spędzone popołudnie! Naprawdę udana produkcja i polecam wszystkim, bo nie jest to kolejny smutny, nudny i trudny film o stanie wojennym, oj nie!

Życzę sobie w Nowym Roku więcej takich trafionych seansów.
M.

PS: "Mała Moskwa" też jest godna polecenia, baardzo. Pamiętam jak kręcili na początku mojego mieszkania we Wrocławiu sceny do niej, na charakterystycznym Księżu Małym - gdzie wtedy chodziłam piechotą do pracy. Pewnego mroźnego poranka na swojej drodze napotkałam bramę z gwiazdą czerwoną... prze którą musiałam przejść by dotrzeć na miejsce. Było to trochę, jak przeniesienie się do innych czasów... Nagle zniknęły samochody, tabliczki z bloków, wszystkie oznaki współczesności ... było pusto, zimno, wojskowo i lekko przerażająco. Może mam jeszcze gdzieś zdjęcia z telefonu... poszukam

Dużo szczęscia w Nowym Roku !!

2012-01-01T14:38:00.000+01:00

Radosnych Świąt !!

2011-12-24T21:00:00.001+01:00

Wspaniałych, pachnących, pełnych uśmiechu bliskich osób Świąt !
Spokoju i miłości.

Merry M. :)

I niech życzenia wyśpiewa Ella:

Lebkuchen

2011-12-21T21:19:00.001+01:00

Zakochałam się w tych pierniczkach do szaleństwa w ubiegłym roku. Nie rozumiem jak to się stało... ale nie zamieściłam przepisu na nie, wiec naprawiam błąd.
Oto moje ulubione pierniki Lebkuchen. Przepis znajdziecie TU. Jedna uwaga jaką mam, to to, że trzeba ich bardzo pilnować przy pieczeniu, by się nie spaliły. U mnie trwa ono do 10 minut.

Śliczności, prawda?
Uwielbiam ich smak i to, że są miękkie, mocno cytrusowe, że smakują wyśmienicie z lukrem i bez, że są łatwe w przygotowaniu i można je pięknie ozdobić.
Zdobienie to nasza ulubiona część ich produkcji, nawet pomimo tego, że w tym roku wyszło spod naszych rąk 6 porcji ...
Uwielbiam też to, że po ich upieczeniu dom pachnie świątecznie jeszcze przez długi czas...

Radzę spróbować choć raz.
M.

Na rozgrzewkę - Dynia.

2011-12-17T01:06:00.000+01:00

Zimno jest, a jak jest zimno, to najlepiej rozgrzewa zupa. Dziś, na szybko przygotowałam sobie zupę z dyni. Ostatnio jadłam w wegetariańskiej budce na Jarmarku Bożonarodzeniowym - pyszna zupę dyniową i jej smak, słodkawo, miodowo, pikantny chodził za mną od kilku dni. Zwykle robię duszę dynię z ziemniakami i cebulą, z curry, z czosnkiem... z mlekiem kokosowym. Dziś na słodko, no może słodkawo.
Ekologiczna "kostka rosołowa", bo mięsa świeżego nie miałam. Dynia pokrojona w kostkę, pół malej cebuli. Do takiej mieszanki ugotowanej na miękko dodałam trawę cytrynową - nigdy jej nie używałam.. ale kupiłam i trzeba było wypróbować. W istocie, jak zachwalali - aromat niezrównany. Do tego sól, sporo pieprzu. Kilka szczypt przyprawy korzennej deserowej - cynamon, kardamon, cukier karmelizowany) szczypta gałki muszkatołowej i łyżeczka miodu. Piękny gęsty, aksamitny, pomarańczowy płyn z kroplą słodkiej śmietanki łagodzącej pikantność pieprzu. Całkiem miła odmiana.
Lubię eksperymenty.
Tymczasem jutro... zaczynam weekend towarzyskiego pieczenia. U dawno nie widzianych sąsiadów, z dzieciaczkami pieczemy i lukrujemy ciasteczka - jeszcze nie wiem jakie... A w niedzielę pierniki z kolejną ekipą. Pierniki takie, jak w ubiegłym roku. Lebkuchen. Dla mnie idealne, bakaliowe, miękkie i pachnące. Ciekawe jakie pomysły na dekoracje tych kolorowych cudaków znajdziemy w tym roku.
Oby humor nam dopisał. I może zamiast tego deszczu jakiś śnieg.... hę???

M.

Szpieg i ogórkowa.

2011-12-08T01:01:00.000+01:00

Wieki nie byłam w kinie. Już zaczynałam tęsknić - nie żartuję! Domowe kino to nie to samo. No chyba,że kiedyś zarobię wielkie pieniądze i stworzę sobie własną salę kinową. Ech... marzenia ... Póki co.. jednak pozostaje wyjście do kina ogólnodostępnego - co jak wiadomo też ma swoje uroki.
Dziś spontanicznie wybrałam się na Szpiega. Obsada świetna, szczególnie w głównej roli - Gary Oldman. Brutalny,zagmatwany świat szpiegów brytyjskiego MI6, niedostępny dotąd naszym oczom. Bardzo ciekawe, zaskakujące zakończenie z, o dziwo, wątkiem melodramatycznym, Film lekko długawy, ale jednak trzymający w napięciu. DCF - pełen ludzi - bo bilety w środy mają bardzo zachęcająca cenę ...
Już mnie korci by się wybrać ponownie.
No ale kiedy to nastąpi ...
Na pewno natomiast, i to szybko, wybiorę się ponownie na zupę ogórkową, barszcz ukraiński, dyniową, czy co tam będą mieli ... do budki z wegetariańskim jedzeniem na Jarmarku świątecznym. Ceny przystępne, obsługa przemiła no i PYCHOTA!!!
Szkoda, że trochę padało.
Choinka wczoraj zabłysła, migocą lampki na latarniach. Czas się wybrać na miasto z aparatem i spróbować uchwycić niepowtarzalny klimat. Choć bez gwaru rozmów, zmarzniętych dłoni i nosa, aromatów potraw i grzanego wina to nie to samo. Ale może za jakiś czas chociaż obraz przywoła unikatową atmosferę.

Jeśli jeszcze nie wiecie ...

2011-12-05T07:18:00.000+01:00

Jak pracuje Święty Mikołaj, a wasze dzieci dręczą was pytaniami... ta książka to istne wybawienie

Żródło" Empik.com

Można ją jeszcze gdzieniegdzie dostać w księgarniach internetowych, pewnie w antykwariatach. Warto poszukać... bo to skarbnica wiedzy opatrzona pięknymi szczegółowymi rysunkami.
W końcu dobrze wiedzieć, jak to się dzieje, że miliardy prezentów docierają do dzieci na całym świecie w jedną noc.
My z Młodym Człowiekiem wałkujemy ją już trzeci rok, nie tylko w okresie Bożego Narodzenia.

M.

Monika Urlik !!!!

2011-11-06T19:21:00.000+01:00

Zdaje mi się,że ta kobieta potrafi zaśpiewać wszystko !!
Nie oglądam raczej programów typu talent show. Obejrzałam jeden z pierwszych odcinków The voice of Poland" z ciekawości jaką pustacią będzie Nergal. I kogo zapamiętałam...
Monikę Urlik - z tego wykonania „I Say a Little Prayer"

dziś przypadkowo trafiłam na to wykonanie w sieci:

no i od godziny puszczam to w kółko. Cóż za talent, co za moc !!
Nie mogę powiedzieć, że uwielbiam Iron Maiden - choć to klasyka ... ale uwielbiam Monikę - chyba w każdym repertuarze.
WOW! Czekam na płytę.

M.

Bez tajemnic.

2011-11-02T22:56:00.002+01:00

Przepis na życie odszedł na drugi plan. Bez tajemnic rządzi od kilku dni. Świetny póki co. Ciekawe jak rozwiną się historie bohaterów. Szczególnie intryguje mnie o co chodzi z Kapitanem. Marcin Dorociński w tej roli jest rewelacyjny. Mam nadzieję, że serial HBO nie będzie miał miliona odcinków, że skończy się kiedyś, jak porządna terapia. Czekam co dalej.

A tymczasem w moim uchu brzmi ostatnio John Mayer. Piękny uwodzicielski wirtuoz gitary o aksamitnym głosie. W sam raz na taką chłodnawą, acz słoneczną jesień.

Wtóruje mu wypatrzona w recenzjach płytowych, w jakimś starym numerze Zwierciadła i w przelocie wysłuchana w radio, młodziutka wokalistka jazzowa o genialnym głosie Monika Borzym. Jakże ja jej zazdroszczę głosu!! Pięknie!!

ach! i zapomniałabym..
herbata z kardamonem jest odkryciem tej jesieni ... mniam :)

M.

Z nadzieją, że nie ma nieistnienia ...

2011-11-01T14:21:00.001+01:00

Zaległości mam wielkie ... muszę uporządkować zdjęcia, przepisy i nadrobić by nie zapomnieć chwil.
Ale dziś tak nostalgicznie snuję się po domu. Słońce za oknem, może Młody Człowiek da się wyciągnąć na spacer.
Póki co AMJ:

M.

a niech to ...

2011-10-18T19:10:00.008+02:00

No szlag by to trafił, gęs kopnęła, toż diabli nadali ....
Mnie się po prostu chce dziś płakać, z bezsilności beczeć normalnie....
tylko to zupełnie nie działa mobilizująco.
Choć ktoś kiedyś powiedział, że czasem trzeba zejść na samo dno ... tylko ja cholera złażę i złażę ...

A niech to szlag!
Jak już nie mam na siebie pomysłu to idę pobeczeć.
A co mi tam.
M.

Kiedyś M. podesłał mi to na pocieszenie ...

wykorzystałam już starą znajomość, żeby się pożalić ... to do kompletu posłucham
thx M.

no ale to jest zdecydowanie lepsza opcja:

When I get sad, I stop being sad, and be AWSOME instead. True story!

ponownie dzięki M.

Buka nadchodzi ...

2011-10-14T13:53:00.000+02:00

Widzę swój oddech! Zakrzyknął Młody Człowiek dziś o poranku, gdy biegliśmy do pobliskiego sklepiku po krówki na Dzień Nauczyciela.

W istocie, 2 stopnie to już prawdziwa jesień i oddech, jak mgiełka, unosi się w powietrzu. Ale to też jest przyjemne. I mgła poranna jest przyjemna... uwielbiam wstawać rano i widzieć za oknem tylko mleko, albo dziwić się kto w nocy ukradł pobliski kościół.
Dziś na przykład dowcipna mgła zwinęła Sky Tower. No i ten widok był spektakularny. Jakby ktoś tego kolosa wymazał z obrazka. Niesamowite.
Najfajniejsze jest jednak, gdy przez mgłę zaczyna prześwitywać słoneczny dzień.
Jak dziś.

Miłego weekendu.
M.

PS: Buka jest blisko! - jakby powiedziały Muminki.

krótko

2011-10-13T22:59:00.000+02:00

Ciągle nie ochłonęłam po koncercie ...

Ale dzień dziś piękny, tym bardziej, że rozpoczęłam okres odbierania zaległego urlopu w drobnych częściach... więc kończę wcześniej. Poezja!

A z Młodym Człowiekiem - którego rano miałam ochotę wysłać w Kosmos... zrobilismy teatrzyk lalkowy. Stoi pomalowane wielkie pudło, jutro planujemy wykończenie cudaka.. to jakieś foto wrzucę :) Pomysły na innowacyjne rozwiązania techniczne ma mój pierworodny rewelacyjne. Premiera sztuki "Jacuś i podróż z Wrocławia do Gdańska" zbliża się wielkimi krokami.

Zmykam spać, bom wykończona wrażeniami.
M.

Myzyczna Strefa-Magiczna Strefa

2011-10-13T00:56:00.000+02:00

Rewelacja!!!!! po prostu mistrzostwo świata.

Nat Queen Cool - świetnie, ciekawie. Piękny głos Natalii.. Jestem jej fanką odkąd zobaczyłam na żywo Miloopę. Piękny głos.. zazdroszczę. Piękny głos i fajne bardzo charakterystyczne kompozycje. Miód na moje ucho. Mniam!

Kuba Badach...
Prawda jest taka, że kochamy się z I. w nim od szkoły średniej (w myśl zasady - jeżeli kochać to nie indywidualnie) Miłość nasza platoniczna pozostała i trwa już około 20 lat ... U mnie dziś zdecydowanie podsycona emocjami po koncercie. Po repertuarze Andrzeja Zauchy spodziewałam się powagi, zadumy, łezki w oku ... a tu na scenie 7. świetnie czujących się z sobą muzyków, bawiących się dźwiękami, Kuba rzucający żartami i podrygujący jak John Travolta... Moc energii, pasji i radości. Przepiękne kompozycje, świeże aranże, genialny wokal, mistrzowscy muzycy. Mogłabym tak długo... Pięknie było - uśmiech nie schodził mi z twarzy cały koncert, a na bis po twarzy popłynęła mi sentymentalna łza przy "7 roku", a tak wzruszyć mnie trzeba umieć. Jakże piękne są to piosenki.
Wielki szacunek dla wszystkich artystów.

Right now - Nat Queen Cool siedzi mi w głowie i posiedzi pewnie długo. Czekam na płytę!

Kuba... talentem mnie onieśmielił.. nawet nie spróbowałam poprosić by podpisał mi płytę którą chomikowałam w torebce.

pięknie było, przecudownie, wesoło i pysznie...
mam apetyt na więcej takich emocji, takich dźwięków, takiej energii...
czekam na płyty

Nie mogę zasnąć, nucę...

Tomorrow,
my sorrow will be gone I know

M.

PS" Patrząc na ludzi którzy wykonują coś z pasją... zazdroszczę im tego, ze ich praca ma dzięki temu ma tak wielki ładunek energetyczny.
Naiwnie liczę, że kiedyś odnajdę swoją energię.
PS2: - jeden mankament,, o którym musze wspomnieć. Sadzanie ludzi na krzesłach na koncercie jest zbrodnią ,,,

Nalewka cytrusowa.

2011-10-10T00:08:00.000+02:00

W związku z tym, że malinówka wyszła wyśmienicie... i z tego powodu już "wyszła", bez leżakowania, a na nową nie ma raczej szans .. bo malin brak. Postanowiłam nastawić coś innego i po krótkich poszukiwaniach padło na cytrynówkę. Zwykle niczego poza ciastem nie robię dokładnie zgodnie z przepisem.. więc i tutaj, się nie powstrzymałam i zmieniłam wiele.
Po modyfikacji przepis wygląda tak:
3 cytryny i 1 pomarańcza - wyszorować cieniutko obrać ze skórki i wycisnąć sok.
skórki zalać 0,7 wódki (nie wiem czy nie będzie za słaba.. będę próbowała). Dorzucić kawałeczek startego imbiru.. minimalnie do smaku i 2 goździki. Sok zmieszać ze szklanką cukru i 2 łyżkami miodu. Porządnie wymieszać niech się rozpuści. Odstawić. Jutro - najdalej pojutrze mam zamiar połączyć płyny i trzeba będzie próbować.
Liczę, że się świetnie nada na przeziębienie. :)

M.

DAAS & swing

2011-10-09T17:01:00.000+02:00

Jak sobie uknułam, tak zrobiłam.
Maleńka sala POLONIA w DCF. Pierwszy raz byłam zadowolona, ze siedzę w drugim rzędzie. Klimat fajny, przyjemny, mało ludzi (co dla mnie jest ok, choć marketingowo to nie za bardzo).
Zasiadłam, na początek dwa zwiastuny filmów: które zapewne będzie można obejrzeć DCF. Przepis na miłość- francuska komedia o dwojgu nadwrażliwych ludzi. Film bodajże nakręcony przez twórcę Amelii oraz Żelaznej Damy z Meryl Streep - no toto koniecznie!!! Nie było reklam!!
No i film...
Zdjęcia dla mnie bardzo fajne, podkreślają mistyczno-magiczny klimat panujący w filmie. Piękne wnętrza i plenery. Miedzy innymi Zamek Książ, Wojanów, Lubiąż, Wrocław. No a historia... Porywająca nie była, ba! nawet momentami brakowało jakiejś dynamiki, bo zaczynałam się nudzić. Jednak aktorsko według mnie ciekawie. Chabior i Gonera - jakby jeźdźcy Apokalipsy - lekko przerażający; Chyra - zagubiony, niewierny, prześladowany; Bonaszewski - poruszony chorobą zony, chcący dociec prawdy o Franku, skonfundowany obrotem sytuacji; Łukaszewicz - jako Frank z subtelną tajemnicą w oczach i sposobie bycia oraz mała rola powiedziałabym komediowa - Danuty Stenki. Czegoś mi w tym filmie jednak parkowało. Na samym początku, pomyślałam, że będę się bała, że duchy, że jakieś nieopisane straszne coś tkwi w tym DAAS, jednak szybko to wrażenie minęło, pomimo nieodkrytej istoty owego DAAS. I może ten pierwiastek grozy to ta przyprawa, której brakuje scenariuszowi. Ogólnie rzecz biorąc film nie był zły, a historia okazała się uniwersalna, wszak uwikłanie w układy, bardzo przystaje do dzisiejszej rzeczywistości.

To się rozpisałam. :)
Czas na rogaliki z powidłami i herbatę. W końcu dochodzi 5 o'clock.
M.

PS. W Sieście właśnie słucham Duetów Tonyego Bennetta, zresztą cały tydzień była to płyta tygodnia w RAMie. Piękne swingowe melodie wyśpiewywane ze współczesnymi pop gwiazdami bardzo przypominają mi cudo, które kiedyś piłowałam na kasetach magnetofonowych. Duety Franka Sinatry. To były czasy :)

Energetyczny Tony:

i Frank

i na koniec Frank & Tony

Oj mogłabym tak długo. Chyba zamówię tą płytę u Mikołaja.. w sumie już pora.

Daily routines

2011-10-08T13:11:00.000+02:00

Mówi się nie chwal dnia przed zachodem słońca i jest w tym wiele prawdy. Jednak wystraszona prognozami donoszącymi o ciągłym deszczu i zimnie okrutnym, nie mogę się nie cieszyć z tego słońca co za oknem. Co prawda czasem kropi, co prawda 10 stopni... ale świeci. W końcu to jesień.

Nietypowo zaczęłam dziś dzień. Od jogi na głodniaka o 9 rano.
Nietypowo, ale rewelacyjnie! Nietypowo ale chętnie uczyniłabym z tego zasadę.
Śniadanie dopiero skończyłam. Siedzę odpoczywam i nic nie muszę. Same luksusy.
Kawa z chmurą mlecznej piany i grzanki z łosiem.

Do ucha śpiewa zasłyszana z rana w samochodzie NOVIKA, która zostanie tematem przewodnim dnia.
Rozmyślam co dalej...
Może kino.. kusi mnie Daas (ale do seansu pół dnia jeszcze), spacer kusi.. ale katar męczy.
Zobaczymy...
Niech płynie ten dzień. Niespiesznie.

M.

Swoją drogą, ten tekst jest genialny:

"life is full of colours" - so they say
but every day seems pretty much the same
all the little things we do and don't even control it
unconscious repetition embedded in our minds
what you do is always up to you
you can change your life by changing views
all the rules that blind you are only in your head
all the things around you can be rearranged
there ain't no force no master plan
it's your free choice, your solid ground
you never let a day go by without your routines
first impression happens to mislead
share a flat and things become more real
what you like to eat and when how you take your bath
simple little habits that mean so much
time to realise you'll never win
compromise could save many tears
better to accept than change a thing yourself
after all we're humans there must be a way
there ain't no force no master plan
it's your free choice, your solid ground
you never let a day go by without your routines
just for one day try to break free
to see how much you need daily routines
wake at noon or get an early start
eat your breakfast in bed or have a sweet at night
there ain't no force no master plan
it's your free choice, your solid ground
you never let a day go by without your routines

Witamy

2011-10-06T19:30:00.002+02:00

ANTONIEGO !!!!

Samych wspaniałości w życiu maleństwo! :)

PS: I w ten sposób mój syn, bez mojego udziału, został starszym bratem!

Urodzinowo

2011-10-05T08:30:00.001+02:00

SAMYCH SZCZĘŚLIWOŚCI URODZONYM DZIŚ:
WIELKIEMU MŁODSZEMU BRATU, SYLWII I ASI.

M.

PS: trzymając kciuki cicho czekam czy Ktoś jeszcze zaszczyci zacne grono...

W pigułce.

2011-10-05T00:33:00.000+02:00

Jesień sypnęła obfitością ciekawych wydarzeń.
W poprzedni weekend po Kreskówkach we WROart - naszym ulubionym miejscu na niedzielne wczesne popołudnie, po pikniku w Parku Staromiejskim - z kanapkami, jajem gotowanym, wata cukrową, karuzelą i bańkami przelotem znaleźliśmy się na Jarmarku ekologicznym w pobliżu Kościoła Św. Magdaleny. Jakież tam były cuda, jaka piękna biżuteria, ceramika, smakowite chleby, miody, wędliny... Szczególnie przypadły mi do gusty te kobiety:

Ech. Chciałabym być wszędzie, dotknąć wszystkiego, a czasu brak.
W kinie najchętniej spędzałabym wszystkie wieczory, kusi teatr, wystawa, muzyka.

Póki co dzięki fb wybraliśmy się z Młodym Człowiekiem na Muminki - ściślej Lato Muminków do Teatru lalek!

Jedno słowo oddaje najlepiej to co czułam wychodząc ze spektaklu - REWELACJA! Polecam wszystkim dużym i małym tę przygodę, nawet tym ortodoksyjnym miłośnikom słuchowiska muzycznego z 78 roku (bodajże) do których sama należę. Świetne kostiumy, rewelacyjny kontakt z publicznością, oprawa muzyczna na piątkę. Chętnie poszłabym zobaczyć to jeszcze raz, no a na pewno wybierzemy się jeszcze na jakiś inny spektakl. Teatr Lalek dostał od nas Wielkie Brawa!

Na co teraz czekam? Na festiwal dyni, aby porobić piękne zdjęcia.
Chętnie wybrałabym się do kina na "Drive"- ale się nie zapowiada, niestety.

Niecierpliwie czekam też na koncert. Po gorączkowych poszukiwaniach i dzięki pomocy "Pana Redaktora Kochanego" - ostatnie bilety odnalazłam w MM na Bielanach. Niezwłocznie nabyłam jeden. Teraz mam nadzieję, że uda mi się dotrzeć w środę do radia zgodnie z planem. Muzyczna Strefa Radia Ram tym razem z Nat Queen Cool i Kubą Badachem - to dla mnie kolejna delicja. Kuba - uwielbiany przeze mnie od lat (tak, tak około 20) - rewelacyjny w utworach Andrzeja Zauchy i Nat Queen Cool ze zmysłowym głosem Natalii Lubrano. Uczta na wysokim poziomie. Mam nadzieję się nie zawieść. Czekam... przekonam się.

A co poza tym? Rozmyślanie o priorytetach życiowych i wyborach. Chęć zmian przytłaczana rzeczywistością. Decyzje, myśli, relacje, wyzwania...
O takie na przykład konwersacje z rosyjskiego co poniedziałek.
Ot życie, które ciągle przyspiesza tempo... mimo jesieni.
M.

Ten kojący głos...

myślami blisko H.

2011-10-04T22:56:00.000+02:00

Miałam napisać kilka słów, ale przy kubku gorącej czekolady siedzę i myślę o H.
Myślę ... jakby to miało coś pomóc. A może pomaga ... oby pomogło.
Życie bywa czasem okrutnie trudne.

M.

Księżyc za oknem melancholijny.
A w uszach brzmi tylko Don't give up.

Ki.

2011-09-29T15:06:00.004+02:00

W kinie byłam przedwczoraj. Wygrałam bilety na Ki w DCF. O ile o moim uwielbieniu do Centrum Filmowego mogłabym pisać i mówić wiele, tak nie umiem zbyt wiele napisać o szalonym, kolorowym ale i rozpaczliwym, samotnym i w gruncie rzeczy przygnębiającym świecie Ki. Podobał mi się jednak, i Roma Gąsiorowska była niezwykle przekonująca.
Nie zostawił jednak we mnie ten seans nic co by dręczyło, zastanawiało. Jakoś tak pusto, czegoś mi brak.

M.

Jesień !

2011-09-23T11:05:00.017+02:00

... i przyszła do nas ciągle otulona w zielony płaszcz Królowa Jesień.
Moja ulubiona pora roku.

Liczę na złoto, purpurę, oranże, kasztany, promienie słońca na zmarzniętym nosie, obłoczek oddechu o mroźnym poranku, długie wieczory, ciepło domowe, bliskość, czas, wyciszenie.

Witaj Jesieni :)
M.

Na dobry dzień.

2011-09-13T09:37:00.009+02:00

Dziś planuję zacząć zajęcia jogi. Nareszcie!!! Moje ciało czekało na ten moment już zbyt długo. Oby udało mi się w nich uczestniczyć jak najdłużej.

Na dobry dzień niech ze mną będzie AYO.

Poproszę o taką energię dla siebie i innych potrzebujących, niekoniecznie w sprawie, o której ona śpiewa. ;)

M.

PS kulinarnie:
Nalewka zlana, syrop zlany. Płyny wymieszane i w ten sposób malinowe lato leżakuje w buteleczkach, oczekując zimnych wieczorów pod kocykiem i przy książce.

Babie lato

2011-09-12T22:23:00.001+02:00

Powoli odchodzi lato, jednak robi to w mój ulubiony sposób racząc nas jeszcze cudowną pogodą. Żałuję tylko, że nie siedzę nad morzem, albo w najpiękniejszym kaszubskim lesie pełnym grzybów (jak donoszą Leśni Ludzie). Nie można mieć wszystkiego, czasem trzeba się mocować z życiem, by innym razem odpoczywać. Prawda? :)

Chcąc odpędzić różne zmory postanowiłam,że ten weekend spędzimy z Młodym Człowiekiem na zupełnym luzie i udało się idealnie!
Zakupy zrobiliśmy już w piątek. W sobotę ogarnęliśmy sprawy domowe: pranie, porządki i szwendane śniadanko. Udaliśmy się do sąsiadów i tam leniwie spędziliśmy dzionek na trawie. Bossko. Rewelacyjna pogoda. Spokojna rzeka. Łagodne słońce. Brak tłumów ludzi. Plony z warzywnika. Ech... może kiedyś się ziści marzenie o takim spokojnym, szczęśliwym życiu.
Upiekłyśmy ciasto, zrobiliśmy grilla, donikąd się nie spiesząc, rozmawiając ... sielanka. Tak lubię.
Niedziela, lekko zakłócona Maratonem Wrocławskim, rozpoczęła się na filmach animowanych we WRO. Kolejne oderwane od pędzącej rzeczywistości miejsce. Uwielbiam ten klimat i na szczęście Młody Człowiek też to lubi. Już nie pamiętam, który to rok uczestniczymy w projekcjach, w każdą wolna niedzielę. Chyba trzeci... Ciągle nam się jednak nie nudzi.

Po projekcji urządziliśmy sobie piknik w Parku Staromiejskim, gdzie trafiliśmy na występ kwintetu smyczkowego. Muzyka i kanapki na trawie smakują wyśmienicie.

A potem to już do końca dnia jeździliśmy nową linią 32 plus na Gaj i Pilczyce. Na szczęście tramwaj supernowoczesny, supercichy i superklimatyzowany, więc 30 stopni na zewnątrz nie robiło wrażenia - o ile nie trzeba było się przesiąść.
Pod wieczór, w nagrodę ... spacer po Rynku i na lody do Bartona. Dawno nie słyszałam tego przemiłego dla ucha szmeru rozmów wśród starych kamienic, przy świetle latarni. Czysta poezja. Lody zresztą również.
Uwielbiam to miasto, szczególnie u progu jesieni.
M.

PS: Nachodzi mnie tej jesieni wieka chęć posprzatania i uporządkowania swojego życia. Robię co mogę by ja zaspokoić i podoba mi się to coraz bardziej. Minimalizm powoli wchodzi w życie, z ładem będzie gorzej, ale pracuję nad sobą. Choć liczę, zę z jednego wyniknie i drugie. Najbardziej jednak chciałabym odnaleźć swój czas i TUTAJ podano kilka wskazówek jak to zrobić. :)

Placek ze śliwkami

2011-09-05T23:23:00.000+02:00

Duchota okrutna dziś była. Ulewa wisiała w powietrzu i taki też był finał. Na całe szczęście - bynajmniej dla mnie siedzącej w samochodzie (współczuję pieszym i rowerzystom). Lało ze stalowych chmur chyba ze 20 minut, a wiatr zacinał jak podczas sztormu. A teraz.. wilgotne rześkie powietrze i miły chłód. W końcu! Nie wytrzymałabym ni godziny dłużej. Ostatnio pogoda daje mi się niezmiernie we znaki.
Wolę jesień!
Pomimo potopowej pogody moja determinacja by wyprodukować placek ze śliwkami była tak wielka, ze przekupiłam Młodego Człowieka niechętnego zakupom, aby tylko w ten deszcz był grzeczny i pozwolił mi zakupić odpowiednie śliwki. 1 puszka (Koniecznie puszka - bo to właśnie cała frajda! - można mówić: Ja już piję z puszki!) Nestea załatwiła sprawę - więc dość tanio zapłaciłam za spokój. No ale tanio, czy drogo ważne że skutecznie ... no i że było warto!
Znowu poszperałam w przepisach na kruche ciasto i znalazłam jakiś przepis na ciasto ze smalcem. Zaintrygowało mnie bardzo i postanowiłam poszaleć. Chyba pierwszy raz zrobiłam coś na oko, no może delikatnie wzorując się na sugerowanych proporcjach. Placek wyszedł rewelacyjny! Zdjęcia jutro - jeśli dotrwa!

PLACEK ZE ŚLIWKAMI:
Ciasto kruche - spód
1 kostka smalcu,
3 jajka,
600 g mąki
250 g cukru
cukier waniliowy z prawdziwą wanilią

Wszystko zagnieść i schłodzić.
Obrac śliwki i wypestkować.
Ciasto wyjąć z lodówki i wykleić nim blachę. Wyszła mi z tego bardzo duża porcja, więc cześć zamroziłam. Na tak wyklejoną dużą blachę wyłożyłam śliwki - skórką w dół i posypałam lekko cukrem. Na wierzch przygotowałam kruszonkę.

Kruszonka
1,2 kostki masła
1 szklanka czubata cukru i 1 szklanka mąki
cukier waniliowy
Proporcje są bardzo na oko, Kruszonka ma się kruszyć i tyle
Posypałam nią ciasto i włożyłam do piekarnika najpierw na jakieś 15 minut w 200 stopniach, a potem zmniejszyłam do 180 i piekłam kolejne 20-30 minut.

Na koniec posypałam grubą rafinadą z braku cukru pudru.

Na to czekałam. Jest idealny!
Nie za słodki, nie za kwaśny, lecz w sam raz. Placek śliwkowy jak marzenie!
Odtąd to będzie mój przepis. Mój ulubiony - póki będą owoce.

Zmykam oddać się nicnierobieniu. To mi dziś wychodzi jak mało co!
Dobranoc
M.

taki twardy, bo taki miękki

2011-09-04T19:18:00.000+02:00

Żółw w Odrze! Tak widziałam żółwia! Myślałam, że śnię ... Płynął sobie spokojnie, a ja już kombinowałam, jak go ratować? Dzwonić po straż wodną, ekologów? Towarzyszka moja A. usilnie mnie jednak stopowała, śmiejąc się pod nosem z moich szalonych zapędów. Okazało się, że jej powściągliwość była słuszna. Podobno w Odrze żyją żółwie. Co prawda są egzotyczne, jednak wyrzucone przez nieodpowiedzialnych zapewne znudzonych nimi opiekunów do rzeki, postanowiły przetrwać w tych ekstremalnych warunkach i co lepsze czują się podobno u nas wyśmienicie.
Zatem, gdy zobaczycie żółwia pławiącego się w rzecze nie dzwońcie po pomoc. Ten egzotyczny gad tam mieszka, choć jak wielu innych mieszkańców WRO również jest napływowy. :)

Spędziłam dziś przemiłe dzień na posiadówce przy kawie i ciachu, w rewelacyjnym miejscu i towarzystwie. Ogród w Casablance okazał się, jak zwykle, miejscem idealnym na spotkanie w letnie gorące popołudnie. W przyjemnym chłodzie i ciszy, nienagabywane przez kelnera przesiedziałyśmy tam co najmniej 3 godziny. Placek śliwkowy był najpyszniejszy na świecie! Koniecznie muszę tam wrócić na kolejny kawałek!!!
Jakiż to wspaniały luksus móc spędzać czas na ciekawych rozmowach z ludźmi których się ceni, z którymi czas płynie spokojnie, acz niezauważenie, a tematy nigdy się nie kończą.

Wybrałyśmy się również na inauguracyjne zwiedzanie BUNKRA - ARSENAŁU przy Pl.Strzegomskim. Mieści się w nim Muzeum Współczesne. Póki co można było w nim obejrzeć jedynie dwie (o ile się nie mylę) wystawy. Bardzo ciekawe wizualnie - jedna kolorowa, przestrzenna, druga monochromatyczna. Czekam na więcej, bo wiele tam jeszcze niezagospodarowanej przestrzeni. W związku z tą właśnie pustką, można było się wykazać inwencją w zagospodarowywaniu przestrzeni budynku Muzeum. Bardzo ciekawa forma - wyglądająca jak zajęcia plastyczne dla dzieci. Każde piętro arsenału wyrysowane na osobnej kalce, na której należało nanieść obecne i planowane ekspozycje. Poskładane kalki tworzyły obraz nawiązujący kształtem kolistym do kształtu budynku oraz do źrenicy oka. Stad też nazwa - AKOMODACJA. Niecierpliwie oczekuję na ciąg dalszy.
Na dachu budynku znajduje się kawiarnia KLUB MUZEUM z pięknym widokiem na okolicę, leżakami, kawą i ciastem. Póki co podziwiałyśmy jedynie widoki. Kawa i ciasto poczekają na koniec remontu i mniejszy tłum. Ciekawe miejsce w zasięgu ręki! Na pewno wybiorę się tam wkrótce z Młodym Człowiekiem.
A oto foto.

A nawiązując do żółwia... wczoraj słyszałam świetne powiedzenie
Dlaczego żółw jest taki twardy?
Bo jest taki miękki.
Jakie ono prawdziwe. Szczególnie w kontekście ostatnich moich życiowych przemyśleń. Te miękkie twardziele wszystko przetrwają, nawet polskie zimy.
I tego się trzymajmy!

M.

Malinowe lato w słoiku. Malinówka.

2011-09-03T18:53:00.000+02:00

Nastrój lekkiego zrezygnowania i chyba już jesiennej nostalgii nawiedził mnie wczoraj. Trzeba było się dziś wypionować psychicznie. Długo myślałam cóż by tu... Wyjść się nie chciało, gadać z nikim również. Sprzątanie! Ot co! Zajęcie wielce oczyszczające. Zaplanowałam, że dziś wyrzucę jeszcze kilka zbędnych przedmiotów i ubrań których nie dotykałam miesiącami. Ostatnio mam nieodpartą ochotę wyrzucić wszystko. Tak dalece się jednak nie posuwam, ale co tydzień wynoszę reklamówkę lub dwie niepotrzebnych szmat i szpargałów. I dużo mi bez nich lepiej. Więc sprzątam w pocie czoła i tez coraz bardziej mi się to podoba. Znowu zasada najgorzej jest się zabrać do czegoś - święci triumfy. No, ale nie byłabym sobą, gdybym nie uraczyła się jakimś pysznym jedzeniem w weekend. Zatem produkuję największy gar Leczo. Pachnie nieziemsko! Będzie świetną nagrodą po porządkowym szaleństwie.
Czuć już jesień, ale najlepiej ją widać na straganach. Widać w kolorach śliwek, rumianych i pachnących jabłkach, w soczystej czerwieni pomidorów. Astry kwitną. No i są jeszcze maliny. Zapatrzyłam się dziś na nie i pomyślałam, że przecież już dawno nie robiłam nalewki! No i kupiłam maliny. W domu nerwowo rozpoczęłam poszukiwanie przepisu. Niestety nie wiedzieć z jakiego powodu w moich notatkach takowego nie odnalazłam. Ulubiona książka kucharska Marka Łebkowskiego również go nie zawiera, zatem został google. Wyszukałam kilka przepisów i bazując na nich nastawiłam na razie 1 kg malin zalanych 1 l wódki i 0,2 l spirytusu 95%. Teraz tylko czekać, przelewać, mieszać, filtrować. Całkiem jak alchemik. :)
Będzie jak znalazł na długie zimowe wieczory, bo podobno w tym roku zima ma nadejść szybko.
A oto jest!

Moje lato zamknięte w słoju. Na potem.

Przetwory są jak zamknięte w słoikach i butelkach lato. Pamiętam, że niezbyt lubiłam pomagać przy zaprawach. Jednak teraz uważam,że nie ma nic lepszego, bardziej domowego i wyciszającego od smażenia powideł, konfitur, robienia soków, nalewek - które otwieramy w trzaskający mróz by lato na chwilkę powróciło. :))
Ale się rozmarzyłam.
Ostatnie tygodnie lata są magiczne. Słonce nisko, ale jeszcze mocno grzeje w policzki. Ciepłe dni, chłodne poranki i wieczory. Miękkie swetry otulają ciało. Kasztany już spadają. Zaraz krajobraz wybuchnie złotem i czerwienią liści. Oby w tym roku też było pięknie.
Może uda się pojechać w góry... może... :)

M.

Sara Tavares .. anielski głos otulający jak rzeczony miękki sweter

i Lizbona .... Kiedyś tam dotrę! Ech!

Usiadłam ... i udało się nieco ogarnąć.

2011-09-02T21:56:00.002+02:00

Usiadłam! Usiadłam w końcu! Usiadłam by napisać. Powrót po wakacjach do pracy i w miarę normalnego życia jest conajmniej trudny. Jakimś cudem jednak udało się dobrnąć do końca tygodnia. Siedzę na łóżku, zajadam sushi i rozmyślam co się ostatnio działo. Wakacje ... jak zwykle w znajomych miejscach, ciut sentymentalnie, ciut odkrywczo. Wróciłam fizycznie sponiewierana... ale odpoczęła moja głowa. To chyba najważniejsza. A po powrocie praca, przedszkole, rachunki, sprawy, banki, spółdzielnie, recepty, wnioski ... oj dużo tego jakoś. Dziś mnie parę rzeczy przerosło ... stad to sushi. Ot tak na pocieszenie.
Wczoraj miałam miły wieczór. Udało mi się dzięki mojemu ulubionemu radiu RAM zdobyć wejściówki na otwarcie Dolnośląskiego Centrum Filmowego. Jeszcze w ubiegłym roku na wielkiej starej sali oglądałam film na festiwalu Era Nowe Horyzonty. Niewiele ponad rok później w pięknych nowoczesnych, przytulnych wnętrzach czterech sal Lwów, Polonia, Warszawa i Lalka zgromadzeni na uroczystym otwarciu goście, mieli okazję obejrzeć naprawdę wzruszające filmiki z przebudowy i historii dawnego kina Warszawa, potem krótki zwiastun filmu w 3D, a potem "O północy w Paryżu". Jak na mnie film wizualnie śliczny i choć fabuła była tak naiwna, że aż momentami denerwująca, to w ogólnym rozrachunku Allen broni się dowcipem - jak zwykle. Wieczór miły, miejsce idealne na ciekawe, inne, dobre kino jakie lubię. Bez popcornu, bez tłumu, w kameralnej atmosferze. Już je lubię. Oby tak pozostało, bo jest szansa,że właśnie znalazłam swoje ulubione KINO. :)

Co jeszcze ?
W tym tygodniu Otworzyli nam AOW ze spektakularnym mostem, dzięki czemu chyba jest ciszej za oknem.
Zaczęły jeździć tramwaje PLUS - co prawda motorniczy zmienia wajchą zwrotnicę, ale co tam przecież jeżdżą cichuteńko :)
Odebrałam dyplom - no i co teraz z nim zrobię ... chyba oprawię i powieszę nad zlewem, by pamiętać jaka to jestem wyedukowana, bo póki co nie pomógł mi on zmienić nic w sprawach zawodowych.
W ten weekend rozpoczynają się Poranki niedzielne z kreskówkami we WROart! Już się nie mogę doczekać.
A!!! I news najważniejszy. Młody Człowiek nauczył się jeździć na dwóch kółkach!!

To by było na tyle....
Idę pooglądać prapremiery seriali. Zdaje się, że jesień serialowa zapowiada się sympatycznie.

Poranki już chłodne, słońce nisko, kasztany spadają z drzew. Powoli idzie jesień, moja ulubiona pora roku. Liczę, że będzie piękna i kolorowa. Już zaczynam się cieszyć.
M.

PS. To ma być ostatni ciepły weekend.... trzeba pomyśleć jak go wykorzystać.

[']

2011-09-02T01:43:00.000+02:00

Odeszła Waleczna!

Pozdrowienia z wakacji !

2011-08-24T16:05:00.000+02:00

Paulina.

2011-07-24T09:43:00.000+02:00

Dzień rozpoczęłam w sposób ulubiony - kawa, bułka z miodem i czytanie w łóżku. Co prawda śniadanie nie zmaterializowało się obok mnie samo, ale ważny jest efekt. Cudowny stan błogiego nicnierobienia. Ostatnio tak lubię najbardziej.
Wczorajsze towarzystwo śniadaniowe skłoniło mnie do udania się po świeże bułeczki i świeżą prasę. WO w sobotni poranek to u mnie rzadkość i wielka przyjemność zarazem. Oczywiście wydanie elektroniczne jest jakimś substytutem, ale marnym, bo zapach farby drukarskiej jednak genialnie komponuje się z poranną kawą. Ale do rzeczy.
Ostatnio, gdy tylko zdarza mi się sięgać po weekendową gazetę, zawsze mną coś wstrząsa. Jakiś miesiąc temu wstrząsnęły mną wieści z miasta minionego szczęścia rodzinnego dotyczące przyjaciół. Wczoraj najpierw wiadomość o masakrze w Norwegii (potworność!!), potem o śpiączce i depresji "Diablo" Włodarczyka - a zdawałoby się zwykłemu człowiekowi, że sportowcy mają psychikę z żelaza. Śniadanie z błogiego zmieniło się w refleksyjno-emocjonujące. Kolejny był świetny, życiowy wywiad z Olgą Lipińską, dalej artykuł porównujący sylwetki Amy Winehouse do Billie Holiday, a kończący się słowami "Winehouse, duchowa wnuczka Lady Day - wciąż żyje." - które to przeczytane dziś - po wczorajszej popołudniowej wiadomości o jej śmierci - nabierają zupełnie innego wymiaru.
Ostatnią rzeczą którą przeczytałam już w skupieniu, była historia zmagań z rzadką odmianą raka blogerki Pauliny. Zostawiłam sobie artykuł o chorobie na potem, chyba za sprawą własnych wspomnień sprzed roku i obecnych kłopotów zdrowotnych przyjaciółki. Chciałam przeczytać, poczuć i zrozumieć.
Przeczytałam i pomyślałam, że podziwiam siłę, którą ma w sobie ta dziewczyna !! Obiecałam sobie koniecznie zajrzeć na jej bloga, co niezwłocznie uczyniłam dzisiejszego ranka. Zaglądam TU i widzę wpis z wczoraj. Powiem tak: Liczyłam naiwnie na wiarygodność "WO" i czytałam je z wielką przyjemnością. Widząc rozczarowanie Pauliny i nieprawdziwe informacje podane w artykule, czuję się niejako oszukana i rozumiem jej smutek. Paskudne jest to, że nie tylko plotkarskie portale karmią nas kłamstwami i tanią sensacją nastawioną na spektakularny efekt. Jedyną pożyteczną rzeczą, jaką mam nadzieję uczynił ten artykuł, jest to, że więcej osób trafi na bloga, i może więcej z nich będzie w stanie jej pomóc. Poczytałam jej inne wpisy i jestem naprawdę pod wielkim wrażeniem jej woli walki, sposobu, w jaki radzi sobie z przytłaczającym ciężarem choroby, pod wrażeniem optymizmu jaki wyziera nawet spod informacji, że jest jej źle czy trudno. Paulino podziwiam! Chylę czoła!! I będę!
Nawet słońce odmawia blasku w tę nostalgiczną niedzielę.
M.

Ogarnąć ...

2011-07-23T21:29:00.002+02:00

Dawno mnie nie było ...
Życie mnie jakoś pochłonęło, połknęło, przeżuło i wypluwa powoli po kawałku.
Odkąd wyjechał Młody Człowiek obiecuję sobie wiele, robię niewiele... A jeśli jednak czynię cokolwiek, to nie jest to bynajmniej to co sobie zaplanowałam.
Zdarzyło się wiele rzeczy... Zdążyłam dopisać do metryki kolejny rok życia z której to okazji dostałam najbardziej zaskakujący i poruszający prezent w swoim życiu (ale o tym napiszę kilka słów przy okazji jego realizacji), odbył się niespodziewany, acz piękny i romantyczny Ślub M., za mną wiele godzin rozmów, wiele gestów, doświadczeń i nowej wiedzy o sobie, za mną karczemne awantury i porywy "serca", za mną wizyta w mieście i domu mojego minionego szczęścia rodzinnego, trwają Nowe Horyzonty - które w tym roku zupełnie chyba odpuściłam.
Tyle zdarzeń, rzeczy i chwil, a ja nie ogarniam świata, nie mam weny, nie piszę jakbym nie chciała zapamiętać - choć jednak chcę. Aparat leży w szufladzie, niewiele wychodzę sama, niewiele jestem sama - nie chłonę tak zachłannie świata wkoło. Jakaś niemoc mnie dopadła, choć uśmiech raczej gości na mojej twarzy. Może za jakiś czas zrozumiem. A może potrzebuję jakiejś dyscypliny - czyli chyba powrotu Młodego Człowieka - bo sama siebie zdyscyplinować nie potrafię. A może po prostu tak odpoczywam od codziennej rutyny.
Właśnie! Już za niecały miesiąc - mam nadzieję - odpocznę w leśnej ciszy. Od 2 lat nie byłam na wakacjach ... organicznie czuję potrzebę oderwania się od codzienności gdzieś wśród mchów, piasku, zieleni i wody. Czekam więc... coraz bardziej niecierpliwie coraz rozpaczliwiej na wyjazd w moje miejsce. I wszystko mi jedno, czy będzie padać, czy słońce będzie grzało. Chcę do lasu, nad morze, do Brata, do przyjaciół, do rodziny. Tam odpocznę, a może wtedy ogarnianie świata przyjdzie łatwiej...
Zobaczymy. Idę wcinać leczo. Wyszło rewelacyjnie. Smakuje latem. Szczególnie dobrze po tych jesiennych dniach ze ścianą deszczu za oknem.
Mniam!
M.

PS: Ostatnie dwa tygodnie wałkuję cała dostępną na tubie twórczość George'a Michaela (no co ja zrobię, że go uwielbiam).
Dziś jednak ku pamięci młodej, zdolnej, zagubionej kobiety, która zakończyła podróż po ziemi, zabrzmi jej muzyka. Smutne to. Niech odnajdzie gdzieś tam spokój.

Okropny ten weekend, trudny i smutny.

Rozmowa przez Ocean ... również o geografii.

2011-06-16T23:52:00.001+02:00

Wieczorową porą tocząc rozmowę przez Ocean z koleżanką z liceum (tu pozdrawiam A.), wspominałyśmy nasza wspaniałą "Geograficę".
No takich nauczycieli już nie ma. Cóż za mądrości ona wygłaszała ... Kobieta Legenda ... autorka wielu złotych myśli:

'w jednej izbie człowiek, koza, świnia i tak sobie żyli i tak się rozmnażali..."

'ja ci rzucam hasło i ty już wiesz, bo ty masz tą wiedzę. i ci już nie powiedzą, że jesteś z prowincji. bo Chojnice to jest prowincja!'

'wiadomo, że jak ktoś wyskoczy z pociągu to i tak upadnie'

'żeby była owca syta i wilk cały' (oj zalatuje ideologią pisowską - o czerni i bieli)

Pamiętam - pisze A., że w sali geograficznej na ostatniej ławce ktoś narysował lokomotywkę i napisał 'jeżeli się nudzisz, dorysuj wagonik' i po paru dniach cała ławka była zagryzdana wagonikami ...

Ja z kolei pamiętam, jak pewnego dnia (jednego na całe 4 lata nauki) przybyła (o dziwo) rozczochrana (jak zwykle) Pani I. na zajęcia i zarządziła sprawdzian! Mrożącą konsternację przerwał temat, który rzuciła. Ścinał z nóg, był równy dla wszystkich i nieziemsko odjechany (całkiem jak jej fryzura).
'Minerały i ich sposoby ...'

Taaaaaa.... no nie napisałam zbyt wiele - jednak nazwisko wyceniono na 4. Kolega natomiast rozpoczął inteligentnie o minerałach - potem poleciał Mickiewiczem "Litwo! Ojczyzno moja..." przez 4 strony i zakończył zdaniem mineralogicznym i również dostał 4.

Moja geograficzna wiedza woła o pomstę do nieba - choć podobno nie jest tak źle, jak ze społeczeństwem Amerykańskim !
Jedno co pamiętam z licealnej geografii to fakt, że 'globus to orYginał'.

No, ale to były czasy ....
M.

Małe odkrycia ...

2011-06-14T00:07:00.001+02:00

W weekend odkryłam, że tak mogłabym dłuuugo.

A dziś odkryłam, że nasza ulubiona instalacja dźwiękowa z WROart'u stoi na Rynku. I Młody Człowiek był jak zwykle nią zachwycony. Ja tym razem się nie odważyłam ... zdecydowanie onieśmiela mnie publika.

A trzecia rzecz, mam nadzieję okaże się odkryciem.
Przybyła z nami do domu oczekiwana przeze mnie "Gaumardżos" Anny Dziewit-Meller i Marcina Mellera.
Uwielbiam tych ludzi, przynajmniej z ich telewizyjnych twarzy, z felietonów Marcina we "Wproście", z Bloga Anny. Lubię ich język i dystans do świata, lubię ich za pasję, z jaką mówią o rzeczach, które ich interesują. Ponadto uwielbiam jedzenie (a podobno tam jest wiele o gruzińskiej gościnności i ucztowaniu) i rodzi się we mnie jakaś chęć przeżycia przygody wakacyjnej, tudzież samotnego podróżowania, więc ... bezkrytycznie zachwycona już na wstępie spieszę sprawdzić, czy się nie mylę.

Ahoj przygodo
M.

Drezno ... preludium

2011-06-12T23:40:00.002+02:00

Zaległy post z ubiegłej soboty, ale nie mogę mu podarować.
Młody Człowiek - jak każde dziecko - otrzymał prezent na Dzień Dziecka. Tym razem nie było to kolejne pudło klocków, które raz złożone nie wracają do łask, ani też gra planszowa (bo również mamy ich kilka), ani lokomotywa. Postanowiliśmy zabrać go na wycieczkę, czyli po prostu spędzić z nim czas tak, jak tego chce. Pierwotnie miała to być przejażdżka szynobusem, jednak stanęło na Muzeum Transportu w Dreźnie - idealnego miejsca dla miłośników pojazdów kołowych i nie tylko.
Z Wrocławia autostradą droga jest prościutka i wygodna. O ile się orientuję, można też pojechać tam pociągiem na 1 dzień - uruchomiono specjalne połączenie. Wycieczka pociągiem będzie planem na kolejny wyjazd - tym razem z braku czasu postawiliśmy na auto.
Drezno jest przepiękne, choć centrum odbudowywane aktualnie - jest pełne rusztowań, maszyn budowlanych - zupełnie nie niszczy to uroku tego miejsca. Piękna Łaba, starówka na wzgórzu, kościoły, kawiarenki ... bajka. Niestety nie było czasu na zwiedzanie miasta. Niemniej co nieco z tej przyjemności i nam się trafiło, gdyż Muzeum jest położone w samym centrum.
Bilet wstępu 2 dorosłych i 6-latek to koszt 9 Euro, a zabawy jest na kilka godzin.
Na trzech poziomach znajdują się tramwaje, lokomotywy, wagony, samoloty, statki, samochody - wszystko w naturalnych rozmiarach, lub modele. Są symulatory jazdy tramwajem, lotu samolotem, sterowania statkiem, jest specjalne miasteczko po którym można poruszać się małym samochodem i uczyć znaków i zasad ruchu drogowego. Wiele eksponatów można dotknąć, wiele jest stworzonych specjalnie do zabawy - jak stojak z linami i instrukcjami wiązani węzłów. Są makiety kolejek (w tym Tomek z Tomka i przyjaciół), którymi dzieci mogą się bawić. Jest specjalna sala dla dzieci.
Dla mnie całość jest rewelacyjna! Nie ukrywam, jechałam tam z pewną obawą, że będzie nudnawo. Nie nudziłam się ani minuty - o Młodym Człowieku nie wspomnę!!! Był zachwycony. Szczególnie, jedną z największych w Europie, makietą kolejki. 325 metrów kwadratowych robi wrażenie!!
Koniec gadania .. teraz kilka zdjęć. Trzeba tam koniecznie pojechać ponownie!!

M.

Melancholia.

2011-05-29T17:41:00.001+02:00

W słoneczne niedzielne przedpołudnie, po długiej przerwie, wybrałam się do kina. Z ciekawości, z tęsknoty, z potrzeby odosobnienia, żeby mieć o czym pomyśleć. Zachęcona opowieściami o polskich post-producentach, świetnymi recenzjami, obsadą aktorską, skandalizującą niesławą reżysera - wybrałam się na Melancholię.

fot. źródło - internet
Film długi i raczej o tematyce jakiej unikam. Nie przepadam za katastroficzną wizją świata, za historiami nie pozostawiającymi nadziei. Po tych ponad 2 godzinach wyszłam z kina i byłam szczęśliwa, że świeci słońce, że lekki wiatr rozwiewa moje włosy, że jest ciepło, jasno, ludzie się uśmiechają. W głowie jednak pozostał obraz przejmującego smutku, strachu i beznadziei. Właśnie niepokojący i smutny jest ten film. Piękny i owszem, jednak długi (męcząco długi), nie mój, choć mimo wszystko mnie poruszył i pozostanie w głowie na długo. Chyba o to chodziło autorowi. A czy: To będzie piękny koniec świata? - Oby nie było mi dane się przekonać.

M.

PS. Czy Kirsten Dunst rzeczywiste zasłużyła na nagrodę w Cannes? Pewnie tak - zupełnie nie potrafię tego ocenić. Jej Justine ma w sobie coś bardzo niepokojącego i tajemniczego. Jeśli chodzi jednak o emocje, to bliższa mi była zdecydowanie rola Charlotte Gainsbourg - Claire. Zastanawiając się dlaczego - dochodzę do wniosku, że chyba chodziło o jej matczyne rozterki i o samego jej syna.

A to tak k woli uzupełnienia. Komentarz autora:

Kilka słów o poszukiwaniu Sera.

2011-05-23T22:36:00.000+02:00

Od dłuższego czasu już rozmyślam co zmienić w moim życiu. Jaką drogą pójść, na co postawić, czy podjąć ryzyko, czy oswoić posiadane. No właśnie. Rozmyślam! Niestety, tylko. Jeśli działam to są to chyba jakieś desperackie kroki, z których nic konkretnego nie wynika. Oczywiście poszerza to moje horyzonty, nowa wiedza zawsze się przyda, rozum się nie zastoi .. tylko chyba nie o to w życiu chodzi. Kiedyś się trzeba dowiedzieć, że to ten mężczyzna, że to moje miejsce, ten czas, ta praca, ta sukienka.... Nawet jeśli to wszystko za jakiś czas okaże się nie być prawdą. Nie da się inaczej tego sprawdzić jak próbując, nie rozmyślając! No ale co ja mam zrobić, jeśli sama świetnie zagrzewam innych do walki, a sama siebie jakoś zmotywować nie mogę? Chyba trzeba wykonać trudną pracę i zmienić siebie, no przynajmniej podejście do zmian.

Jakiś czas temu znalazłyśmy w pracy wśród dokumentów książkę. Długo nie zgłaszał się nikt w jej poszukiwaniu, zatem A. zabrała ją do domu i przeczytała. Przyniosła następnego dnia i koniecznie zaleciła mi lekturę. Potulnie zabrałam książkę do domu, jednak odłożyłam głęboko do szuflady. Powód był prosty - nienawidzę amerykańskich poradników traktujących o tym jak żyć, jak być lepszym człowiekiem, jak się zakochać, jak być rekinem biznesu. Drażni mnie wyjątkowo ten kult optymizmu, takie szerzenie wiary, że jeśli skoczę z dachu i będę bardzo wierzyła, że dolecę cało na dół, to dolecę. Wiem, wiem lekko przesadzam, niemniej drażnią mnie i już. Ku mojemu zdziwieniu, książkę tę polecała kiedyś w swoim programie "Czytam bo lubię" Dorota Wellmann. Bardzo ją lubię i postanowiłam kiedyś sprawdzić co ją tak urzekło w tej opowiastce. Przedwczoraj w końcu po nią sięgnęłam, postanowiłam przeczytać, a następnie puścić w obieg tę książkę. Udało się. Przeczytałam: "Kto zabrał mój ser?" Spencera Johnsona. Przeczytałam i dalej uważam, że to amerykański poradnik, z różnymi drażniącymi tekstami, jednak w dużej części ukryte pod banalną historyjką prawdy okazały się dla mnie znane. Nie odkrywcze, ale doświadczone, przemyślane, przerobione, zdefiniowane. Książka mówi o zmianach, jakie nas zaskakują w życiu, o tych które sami prowokujemy, które wytracają nas z równowagi, zabierają nam poczucie bezpieczeństwa. Pokazuje nam nasze działania i każe się umieć śmiać z samych siebie, być zawsze gotowym na nowe, każe się nie bać! i za wszelką cenę wierzyć, że się nam uda. Próbować różnych opcji, wytrwale szukając swojego Sera - czyli obiektu pożądania - w labiryncie życia, w którym za każdym rogiem czekają nas zmiany.
Najważniejszym sentencją, jaką zapamiętam po lekturze książki jest zdanie: Co byś zrobił gdybyś się nie bał? - bo po zastanowieniu, zdecydowanie on najbardziej mnie paraliżuje i przytłacza. Pomyślałam i postanowiłam, że od dziś staram się nie bać i staram się intensywniej szukać. Zobaczymy jak pójdzie z odnalezieniem mojego Sera. A książkę, tak jak zamierzałam puszczę dalej w obieg. Może dla kogoś okaże się odkrywcza, może przełomowa, może banalna, a może po prostu pozwoli się zastanowić i skłoni by pożyczyć sobie choć jedną myśl, aby życie było łatwiejsze.

M.

PS. Co bym zrobiła gdybym się nie bała?? Zapewne wybrałabym się sama w podróż do Lizbony ... i oczywiście zmieniłabym pracę :)

Leniwie rozpoczynając dzień...

2011-05-21T13:09:00.001+02:00

Od rana oddaję się słodkiemu lenistwu. Dziś nic nie muszę. Robię tylko to na co mam ochotę, a ochota przyszła na kawę z pianką, ciasto cynamonowe z jabłkami i słonecznikiem, na zdjęcia, na piękne kwiaty, na książkę.

Młody Człowiek wyjechał na weekend, nie ma już szkoły, w domu względny porządek, zakupy zrobione ... nic tylko korzystać. Korzystam zatem, odganiam złe myśli, cieszę się spokojem, wspominam ...

Tak szczególnie wspominam wczorajszy wieczór w Marinie z M. i pyszny krem z łososia. Chyba trzeba będzie się tam pojawiać częściej z zapytaniem o zupę dnia. Palce lizać! A miejsce równie piękne, jak Przystań ma dla mnie jakąś magię. Czuję się tam rewelacyjnie. O każdej porze dnia i roku jest tam przytulnie i pięknie. Nie zabrałam wczoraj aparatu z obawy przed deszczem, i żałuję bardzo, bo połyskujące deszczem ulice, oświetlenie, rzeka odbijająca światła dawały magiczną atmosferę. No szkoda, ale mam to w głowie, to najważniejsze. Zapewne miejsce to wiele zawdzięcza lokalizacji, ale chętnie zaprosiłabym ich dekoratora do swojego domu, by stworzył taki ciepły, przytulny klimat, bo mnie jakoś nie idzie. Ach! jeszcze jedno - zawsze rozczula mnie pomysł podawania gościom siedzącym pod parasolem, na tarasie nad Odrą kocy, gdy złapie ich wieczorny chłód. Bomba! Uwielbiam to miejsce. Marina i Przystań (zdaje się, że mają jednego właściciela - bo kuchnię na pewno - choć menu jest różne) - to moje niezawodne typy na wieczorne wyjście. Tam nawet wypicie zwykłej latte to uczta!

Ostatnio wybraliśmy się też do restauracji Casablanca. Po remoncie odświeżone wnętrze, odnowiony ogród. Byłam tam lata temu na weselu i wspominam to miejsce bardzo ciepło. Popołudniowy obiad na świeżym powietrzu okazał się świetnym pomysłem na jedno z ciepłych, prawie letnich, majowych popołudni. Było sympatycznie, choć obsługa zachowywała się w sposób zabawnie zastanawiający, a kelnerka na koniec doliczyła do rachunku 2 zagadkowe pozycje i tłumacząc, że "jakoś tak wyszło" pozbawiła się niestety najdrobniejszego napiwku. Dość to niesmaczne. Niemniej myślę, że lokalowi należy dać kolejną szansę, bo makarony były smaczne i niedrogie, pizze wyglądały ciekawie, ogród jest piękny - trzeba sprawdzić jak wypadają tam koncerty pod gołym niebem.

Ech koniec tych wspominków. Na dziś jeszcze wiele planów. Postanowiłam w końcu (ze dwa lata mijają!) przestudiować instrukcję mojego aparatu fotograficznego, a ponadto oddać się lekturze pewnego poradnika, o którym mam zamiar napisać, jak tylko przez niego przebrnę. A wieczorem Grill na balkonie u Anny, w jakimś nieznanym bliżej, międzynarodowym towarzystwie.

To się rozpisałam ...
Miłego weekendu życzę
M.

PS. A dziś, jak od tygodnia, jest ze mną Coco Sumner ...

Only love can break your heart...
prawda, no prawda ...
i prawda, że ma dziewczyna talent po ojcu i magiczny głos.

dmuchawcowa wiosna ...

2011-05-19T22:47:00.001+02:00

Zaniedbałam ostatnio Bloga, siebie chyba też nieco.. Pędzi wszystko dookoła, a ja nie nadążam.
Minęły Święta, przeszedł prawie niezauważony koniec szkoły, przekwitają kasztany, wiosna rozgościła się na dobre. Dziś to prawie zapachniało latem przy temperaturze 30 stopni. A ja? jakaś niemoc mnie dopadła,niechęć do jakiejkolwiek aktywności, może po prostu odreagowuję naukę.. no ale ile można?
Cóż tam ciekawego ostatnio udało mi się zobaczyć?
Noc muzeów - jak co roku tłumy ludzi. zwiedziliśmy w biegu Muzeum Architektury, grając z Młodym Człowiekiem w Architektoniczne safari - grę zorganizowana specjalnie dla najmłodszych. Bardzo mu się podobało poszukiwanie krzyżówkowego hasła.
Grillowaliśmy na Odrą, na dziko, przyjemnie i wesoło.

Szukaliśmy skarbu na ognisku urodzinowym. Po dłuuugiej przerwie byliśmy razem na spacerze w naszym parku, a tam dmuchawce, słońce, wiatr ...

A jednak coś się działo... tylko ktoś zapomniał zapisać.

Dziś wieczór spędzam słuchając George'a Michaela. Cokolwiek by o nim nie mówono, uwielbiam go i tak już pozostanie. Niedługo koncert, prawie pod nosem, ale wtedy będę z przyjaciółmi wznosić długo oczekiwane weselne toasty, zatem wybór jest prosty. Następnym razem. Koniecznie!
Póki co Freedom

Biorę swoje życie, w swoje ręce i czuję się wolny. Tak chciałabym umieć, taką mieć odwagę by mówić własnym głosem prosto z serca ... póki co próbuję się usłyszeć.

M.

SMOLIK w Eterze

2011-04-16T23:18:00.001+02:00

SMOLIK - Uwielbiam tę muzykę.
Tyle już lat, i ciągle wałkuję ulubione kawałki, i nigdy mi się nie nudzą. Nie śledzę kto koncertuje we Wro, zatem często orientuję się po fakcie, że warto było na coś pójść. Poza tym zwykle nie mam z kim pójść. Tym razem jednak jakoś impuls podkusił mnie, by kupić bilet na SMOLIKA, bez względu na to, czy pójdę sama czy nie. Posłańcy zakupili bilecik - podobno przedostatni, więc nie było odwrotu. Opiekunek do dziecka stawił się punktualnie, zatem zabrałam swoją szanowna osobę i pojechałam. Zajęłam miejsce stojące za ostatnim rzędem krzeseł. Widok na całą scenę był rewelacyjny, bo wszyscy siedzieli grzecznie jak w filharmonii. Podejrzewam, że zespół był dość podłamany tym faktem. Publiczność dała się rozruszać dopiero podczas bisu - jakby zrozumieli,że to już koniec, wiec trzeba się pospieszyć i szybko zabawić. POLACY! jak nic :) Tyle o publice.. a zespół... BOMBA! Świetna energia, fajne głosy (szczególnie SQbass - zaczarował mnie!!! :). Fajny efekt dało też oświetlenie. Czułam wielki niedosyt wracając do domu, choć bujałam się i skakałam w przeciwieństwie do siedzących. Świetny koncert! Chętnie zobaczę ich ponownie i polecę kupić nowa płytę. Uwielbiam taki stan, że patrzę na coś z takim podziwem, ze aż włącza mi się zazdrosne myślenie - Tak! taką muzykę chciałabym umieć zrobić, chciałabym taką śpiewać! Może w innym życiu :)
Póki w zaciszu domowym dalej rozbrzmiewa Smolik nieśmiało nucony przez
M.

PS. Właśnie czytam w worku zwanym internetem,że SQbass jakąś płytę szykuje.
Trzeba będzie się rozejrzeć! Koniecznie!
A chodzenie samej na koncerty to nic strasznego :)

A tu ku pamięci PIRATSONG

no... dla mnie rewelacja!

o i tu go ciut słychać

wiosenny wiatr

2011-04-10T16:53:00.001+02:00

Wiosną wieje, i świat codziennie bardziej zaskakuje - liśćmi, kwieciem, coraz bujniejszą trawą, soczystszą zielenią, ciepłymi promieniami słońca. Nareszcie! Nawet nie przeszkadza mi ten wiatr, bo kocham wiatr, jego zapach, siłę i to jak mi hula we włosach i łopocze szalem. Może jestem dziewczyną na każdą pogodę? Kto to wie?? Chociaż chyba razem z tym wiatrem życie pędzi ostatnimi czasy, jak katamaran. Prawie nic nie widzę gdy płynąć na fali z wiatrem spojrzę w bok, trudno uchwycić rzeczy duże i ważne, nie mówiąc o szczegółach. Tylko dokąd tak pędzi, gdzie się zatrzyma? Ba! czy w ogóle się uda? Kiedy to wszystko zwolni... choć odrobinę? Chyba jestem zmęczona. Chcę spokoju, zastanowienia... no ale nie zawsze ma się to czego się chce - nie znaczy,że nie można pragnąć. Marzy mi się zielona łąka gdzieś w górach, albo plaża i otwarte morz,e i cisza, albo wiatr grający swoją melodię. Przestrzeń i oddech od codzienności. Ech.. jeszcze chwila.
Póki co... Muszę! Chcę! Pójdę! na koncert Smolika - w czwartek w Eterze! A co ! Choćbym miała pierwszy raz się tam wybrać sama - Smolik jest tego wart! Nie odgonię tym melancholijnego nastroju ... ale zrobię sobie wielką przyjemność, tak jak dziś bukietem tulipanów.
Póki co wracam do mierzeenia się z rzeczywiostością - czyli przyziemnymi finansowymi zagadnieniami, które mają się złożyć w pracę dyplomową, a nijak się nie składają, bo wenę wywiał wiatr a na jej miejscu panoszy się wiosenny miszmasz.

M.

PS. Smolik w temacie

...

2011-04-01T20:17:00.000+02:00

Mamo!
Dręczysz mnie i wykorzystujesz do pracy! - strzelił Młody Człowiek podczas zakupów produktów do przygotowania na jego własne życzenie ulubionego ciasta czekoladowego!
I tym sposobem, po raczej niezbyt beztroskim tygodniu, opadły mi całkowicie ręce.
Teraz należy tylko odpoczywać, przy tych 20 stopniach zapowiadanych na weekend.
Jutro będzie lepiej.
M.

Niedzielne popołudnie.

2011-03-27T15:57:00.000+02:00

Ostatnio tym bardziej cenne, że przedpołudnia spędzam w szkole...
Korzystając z tego, że nie mogłam się dziś wyspać przesuwając zegarek godzinę do przodu w imię "dodatkowej godziny aktywności w ciągu dnia" - o czym cały dzień wczoraj informowało moje ulubione radio i z tego, że słoneczko na zewnątrz świeci w najlepsze.. łapię aparat i idę wietrzyć głowę.
Liczę na to, że wywieje mi z niej głupie myśli, że poskładam te porządne i stworzę z nich nowy plan, że spotkam wiosnę, że się uśmiechnę do siebie, no i może coś ciekawego zobaczę pomiędzy starymi kamienicami.
Miłego popołudnia.
M.

PS. Chyba zbyt wiele oczekiwań naraz :)

Supermoon

2011-03-19T22:40:00.003+01:00

Dziś Pełnia... Super-Pełnia !
A mnie się wcale nie chce wyć :)

Choć widok piękny !

M.

PS: piosenki księżycowe :)

I nasza ulubiona ostatnio piosenka gwiezdna

Młody Człowiek zna już prawie tekst :) - trzeba go odtruć po 4 osiemnastkach :)

wiosna ???

2011-03-16T19:58:00.000+01:00

Ostatnio wszystkie ważne rozmowy toczą się w niesprzyjających utrzymaniu uwagi i pokierowaniu tematu na właściwy tor okolicznościach, a mianowicie - w aucie, podczas powrotu z przedszkola najczęściej przy wykonywaniu skomplikowanych manewrów.
Dziś stojąc na światłach, piekielnie głodna próbowałam wydobyć z worka kiełbasę myśliwską (wspaniale pachnąca i przesuszoną!!), gdy się już udało i pierwszy kęs wylądował w moich ustach, z zadowoleniem znanym tylko największym łasuchom zaczęłam żuć, W tym momencie z tylnego fotela usłyszałam zadane śmiertelnie poważnym głosem następujące pytanie Młodego Człowieka:
- Mamo, co to jest seks??
Jak łatwo się domyśleć, myśliwska stanęła mi w gardle... a przez głowę przemknęło milion myśli: To już?? Takie pytania? Nieeee, spokojnie na pewno pyta o liczebnik niemiecki, albo angielski. Tylko nie opowiadać głupot. Od czego tu zacząć. Trzeba dopytać o kontekst. ...
Przełknąwszy kęs, i płynnie ruszywszy ze skrzyżowania, dopytałam co i jak? No niestety kontekst był właściwy, a jak się okazało pytanie zasiała w jego głowie koleżanka Milena! (Och te kobiety!!!) Nic! Pozostało się opanować i udzielić Młodemu Człowiekowi w miarę wyczerpującej odpowiedzi (oczywiście dopasowanej do wieku).
- Synku, seks to jest wtedy, jak dwoje ludzi kobieta i mężczyzna (nie wiem czemu to dodałam) bardzo się kochają i się mocno przytulają, zwykle nago.
- I się całują - dodał Młody Człowiek od niechcenia.
Nie miałam odczucia, ze przekazałam mu jakąś odkrywczą wiedzę, wręcz przeciwnie, po prostu potwierdziłam to co już wie. Nie udało mi się niestety dociec jak dalece zabrnęło zgłębianie tematyki seksualnej z koleżanką Mileną. W każdym razie ogarnęło mnie przekonanie, że wiosna udziela się nam wszystkim wokoło nie omijając najmłodszych. Zwierzętami jesteśmy i wszyscy chyba równo reagujemy na naturalną kolej rzeczy. Wiosna idzie, koty się marcują, wszechobecne feromony przyprawiają o pomieszanie zmysłów oraz wrzenie krwi, i nawet dzieci w przedszkolu rozmawiają o seksie.
Świat się budzi. Wiosna jest za rogiem ... i oby do wiosny.
M.

Mamo, coś Ci powiem ...

2011-02-28T18:37:00.001+01:00

Mamo, coś Ci powiem ...
Tak słucham, co ciekawego mi opowiesz.
Tu następuje długi milczenie. I wreszcie ...
- Tata Patryka M. jest żołnierzem!
- O! Nie wiedziałam.
- Tak! I Patryk powiedział, że tata mu powiedział, że wojsko zaatakuje Norwegię!
- Uuuuu ... skwitowałam - A jaki jest powód tego ataku? Czy Norwegowie robią nam coś złego, że aż należy użyć wojska??
- Tak! - zdecydowanym głosem odpowiada Młody Człowiek. Te dwie Norweżki co biegają w skokach zawsze są przed Kowalczyk!
.
.
.
W dalszej części dowiedziałam się, że atak nastąpi jutro. Innych szczegółów tej operacji wojskowej nie udało mi się wyciągnąć od zapalonego kibica.
Jak młode pokolenie tak załatwia sportowe porażki, to ja się zaczynam bać!!
:)
M.

a tego czego mało ...

2011-02-27T23:42:00.000+01:00

Młody Człowiek wrócił... w końcu.
Razem z nim wrócił spokój .. taki w mojej głowie.
Jednak bardzo potrzebuję stałości w życiu. Czegoś wokół czego byłoby wszystko zorganizowane, takich jasnych zasad. Kogoś potrzebuję. Całkiem jak dziecko. To świetnie zapewnia mi właśnie On. Ze swoimi problemami, zachciankami, humorami. Po prostu jest i przy nim musi się chcieć, choćby się nie chciało za nic na świecie. Najlepszym co mi się w życiu mogło przydarzyć i zdarzyło się, jest mój Syn! Wielki-mały, inteligentny, dowcipny Człowiek z pasją. Takich kocham, codziennie bardziej!
A za oknem dziś powiało wiosną... słońce, ciepły wiaterek ... rewelacyjnie.
Byłam na krótkim spacerze nad Odrą. Jeden oddech i chce się żyć!
:)
M.

PS: Ostatnio coraz częściej myślę o sobie jako o kimś kto jest szczęśliwy ... chwilami, tak jak trzeba... ulotnie. Brakuje mi tylko jednego... ale o tym csiiiiiii ......

relacja spod huśtawki

2011-02-23T18:15:00.000+01:00

Przeraża mnie ostatnio fakt, jak bardzo życiem kobiety (moim życiem!) rządzą hormony!
Doświadczyłam tego będąc w ciąży i karmiąc przez ponad rok dziecko piersią. Patrząc na to z odpowiedniego, bo kilkuletniego, dystansu stwierdzam dziś, że była to czysta paranoja. Społecznie usprawiedliwiona, traktowana pobłażliwie, czasowa - ale jednak paranoja.
Nie targały mną natomiast nigdy w zwyczajnym życiu uczucia których skala rozciągała się od dna Rowu Mariańskiego po szczyt Mount Everestu. Pół biedy, gdybym nie zdawała sobie sprawy jak bardzo nie mam nad sobą kontroli, ale tym razem przyszła tego świadomość i to było to zaskoczenie. Tak nagle jak cios miedzy oczy: Patrz i się dziw kobieto!
Jedyną pociechą może być spojrzenie na sprawę z innej strony ... Może moje życie ostatnio jednak bardzo odbiega od zwyczajności i dlatego tak reaguję? Może nie będzie tak zawsze? ... Nie?? Marne szanse?
No cóż ... dobrze że już po wszystkim ... przynajmniej na miesiąc...
Aczkolwiek "po dogłębnym procesie tentegowania w głowie" (że zacytuję klasyka) stwierdzam, że marzec się zbliża, wiosna idzie ... Olaboga! no tego mi jeszcze brakowało!
Chyba zawczasu wezmę coś na uspokojenie ;)
M. - co spadła z huśtawki

PS: Nie dziwię się facetom, że nic z tego nie rozumieją.
Tego się nie da zrozumieć, to trzeba poczuć :)

Moja prywatna domowa wiosna

2011-02-20T16:10:00.000+01:00

Łapanie balansu.

2011-02-20T11:11:00.002+01:00

Tak tak...
Wystarczyło się wyspać i wszelkie chmurne myśli zostały daleko za mną. Ba! Dziś nawet realne chmury ustąpiły ostrym promieniom słońca. Pięknie jest, choć zimno.
Wczoraj przyniosło same miłe zdarzenia. Odwiedziła mnie w końcu M - bardzo się za nią stęskniłam, za nią i naszymi pogaduchami. Potem wybrałam się na krótkie zakupy... i zbłądziłam na pobliski bazarek, gdzie w okrutny ziąb stacjonował pan z tulipanami i babinka z czosnkiem. Kupiłam przepiękny bukiet - niezmierną przyjemność sprawia mi kupowanie sobie kwiatów zupełnie bez okazji. Nabyłam też czosnek, bo polski a to ostatnio jest towar jak złoto - rzadki i cenny. Wróciłam do domu i stałam się kurą domową sama dla siebie. Włączył mi się tryb sprzątanie, gotowanie, pranie. Przez ostatnio parę lat częstego przebywania w samotności widać muszę czasem pobyć tylko w pojedynkę. Po tygodniu pełnym towarzyskich spotkań, gwaru, śmiechu, zabawy... musiałam odpocząć w swoim azylu i przy okazji ogarnąć go. Co nie znaczy, że wieczorem po takim relaksie nie można wyjść na imprezę. :) Podróż z przygodami, bo przecież czemu nie być skontrolowanym przez nudzących się młodzianów z patrolu policyjnego, którzy mają kłopoty z czytaniem mapy papierowej i pomocą zwykłym obywatelkom w odnalezieniu pewnej ulicy na Biskupinie. Panowie mieli niecny plan wyprowadzenia nas w pole - Psie pole! w dodatku przez Kozanów!! Ale się nie dałyśmy!! I jak tu ufać władzy? ;) Och, żeby chociaż byli przystojni... Ostatecznie pokierowane instrukcjami telefonicznymi i raczej własną intuicją błądząc gdzieś po nieuznanych uliczkach, jeżdżąc pod prąd itp. trafiłyśmy naprowadzane telefonicznie na miejsce. Uff! Impreza sympatyczna w świeżo odmalowanym "Surf klubie", w hawajskich koszulach, z hitami z lat 90tych i Kudłatym Jezusem który wkroczył tuż po godzinie zero. Śmiesznie było. Zapomniałam już jaki klimat mają akademiki, ten przypominał mi szpital psychiatryczny. :) Powrót do domu nastąpił o bardzo ludzkiej porze i już bez przygód. Na koniec ok. 2 w nocy kolejny odcinek "Kuchennych rewolucji" (trzeba przecież dopieścić kurę domową) i znowu się wyspałam.
I już jest dziś, które zapowiada się bardzo pięknie... i oby nie zmieniło zdania.
Lubię te chwile gdy łapię równowagę.
Miłej niedzieli.
M.

PS. A muzyka na dziś to Adele! Co za bosski głos! Wiele bym dała by taki mieć!

Mało to optymistyczne pieśni.. ale postaram się udawać, że ich nie rozumiem. Niech zostanie głos, muzyka, rytm.

awaria zasilania

2011-02-19T00:30:00.000+01:00

Kiedyś musiał się skończyć ten prąd. Nawet poranna owsianka nie daje rady.
Niby wkoło ludzie, niby dobra zabawa, niby czas wolny tak upragniony, a jednak bateryjki się wyczerpały i siedzę, i myślę. Czy to dlatego, że czegoś w życiu brak, że kogoś brak, że zła pogoda za oknem, że się oszukuję, że się boję, że mam za dużo czasu, że brak słońca, że dopadło lenistwo - nie wiem.

Po prostu ... jak chyba każdy:
"Potrzebuję by ktoś czasem mnie znalazł", a chyba schowałam się bardzo głęboko i co gorsza zgubiłam klucz. To pech!
WIOSNO!!! Przychodź już!
Chyba pierwszy raz od bardzo dawna ... czekam tak bardzo.
rozładowana M.

PS: Zgubiłam swoje przeczucie, ale Paulina tak ładnie o nim śpiewa:

Love and Other Drugs ...

2011-02-15T22:51:00.000+01:00

Właśnie wróciłam z kina...
Popijam grzane piwo z cytryną, goździkami i miodem. Pyszne jest! Ciepłe, pachnące i słodko-kwaśne.
Słońce dziś pięknie świeciło i pomimo tych -5 na termometrze - pachniało wiosną. Pół dnia wolnego od pracy, to fajna sprawa jest.. nawet jeśli większość tego czasu się czeka w przychodni.. Nie ważne jednak koszty .... ważne że załatwiłam kilka spraw. Z umyciem samochodu na czele.
Miałam iść do kina na "Jak zostać królem." - to chyba obowiązkowa pozycja... - no i się nie udało, bo żadnych sensownych miejsc nie było. Więc zbłądziłam na "Miłość i inne używki". Zbłądziłam, bo jak to często ja, nie wiedziałam ani o czym jest film, ani co lepsze kto w nim gra, jednak gdy w pierwszych scenach zobaczyłam Jake'a Gyllenhaala.. później Anne Hathaway - odetchnęłam z ulgą... A potem było śmiesznie, wzruszająco, pięknie, czasem banalnie, czasem mądrze, dramatycznie, słodko, gorzko .... mieszanina równych uczuć. I zwyciężyła miłość ...
Podobał mi się film, bo podobali mi się aktorzy, historia tez niczego sobie ... jednak mam jakiś niedosyt i nie wiem jeszcze z jakiego powodu. Przemyślę, jak na to wpadnę.. to napiszę.
Utkwiło mi w pamięci kilka zdań z zakończenia
"Czasem jest tak w życiu, że to czego bardzo pragniemy nigdy się nie zdarza" - więc dopowiedziałam sobie: Trzeba się cieszyć z tego co się ma, a nie gonić za nieosiągalnym.
"Każdy kogoś potrzebuje" - może powinnam się nad tym zastanowić, bo przecież jak długo człowiek może być samowystarczalny? No racja, racja... tylko jaki mamy na to wszystko wpływ?
M.

PS: Znowu było dużo ludzi i siedziałam obok kolesia, który chciał bardzo się podzielić z cała salą swoją wiedzą na temat badań nad lekami, kontrowersyjnych sposobów leczenia chorób (np. wywołanego w filmie parkinsona) i głośno przy okazji wykrzykiwał "Pokaż cycki" - siedząc koło własnej dziewczyny. No żenada. Chyba już jestem za stara na takie numery. Chyba zacznę chodzić do kina tylko na dopołudniowe seanse ... będzie pusto!

Jak się pozbyć cellulitu?

2011-02-09T01:00:00.001+01:00

Wiem, wiem.... pogrążyłam się dokumentnie (Iv wybaczysz??), ale nastrój dziś sugerował, że należy wybrać dla odmiany kino niezbyt ambitne... No i w związku z tym i moją słabością do pewnego aktora, o którym była tu już w sposób zawoalowany mowa, padło na "Jak się pozbyć cellulitu?"
Aby obejrzeć ten film trzeba mieć:
A) wielką potrzebę odmóżdżenia
B) niewielkie oczekiwania
C) świetne towarzystwo
D) popcorn
A wtedy gwarantowane dobre efekty relaksujące.
Załapałyśmy z A. niezła głupawkę, kilka tekstów było bezcennych, zdarzały się zabawne momenty, były piękne ciała ...
No wszystko na miejscu, by się beztrosko bawić przy absurdalnie głupawej historii!
Najważniejszą jednak rzeczą, dla której opłacało się iść na film była przypadkowo podsłuchana informacja o tym, gdzie często przesiaduje Ów wyżej wspomniany aktor... Ta.... to się nazywa wychodzić szczęściu na przeciw.. Planuję, że od piątku mieszkam w Bezsenności i piję tam piwo! Inna sprawa, że jakoś dziwnie mnie do tego klubu ostatnio ciągnęło (jakiś miesiąc temu sprawdzałam stronę) - Czas się przekonać naocznie! Młody Człowiek jedzie na ferie.. a "gdy nie ma w domu dzieci to jesteśmy niegrzeczni ..." - że zacytuję klasyka!
A miałam się poświecić nauce! Pech! :)
M.

PS: Bardzo mi się w tym filmie podobała Dominika Kluźniak w wersji komediowej - bardzo!!

Wiosną pachnie...

2011-02-08T00:44:00.000+01:00

Tak...
Tak kraczą podobno gawrony w Wielkopolsce ... tak wieszczą przebiśniegi i temperatura za oknem... +12! i ten zapach ...
Od rana miałam dobry nastrój, taki... roztrzepanie zadziorny.
Gdy wyszłam dziś z pracy, ku własnemu zdziwieniu stwierdziłam, że powietrze pachnie wiosną, na niebie płyną resztki błękitu pokryte smugami różowej bitej śmietany... Słońce jeszcze nie zaszło, ptaki ćwierkają żwawiej ... czyżby to koniec zimy??
Chyba pierwszy raz od dłuższego czasu nie mam nic przeciwko...
Wracałam do domu z radością w sercu, na twarzy, w głowie ... słuchając Karoliny Kozak, Stinga i Tiltu...
Wiosna?? Panie sierżancie??
Zapraszamy Pani wiosno ...
Wszystkim trzeba już słonecznych promieni.
M.

PS: jutro mnie czeka kino... może się uda...

Urodzinowa sobota.

2011-02-05T18:01:00.000+01:00

Przygotowania, przygotowania.. i już po urodzinach.
Udały się bardzo i udał się niezwykle Tort... Zdecydowanie wejdzie do repertuaru popisowych dań (szczególnie muszę spróbować wersji z alkoholem). Dzieciaki wcinały, dorośli również (nawet Panie na diecie!). Mniam!
A po urodzinach... trzeba zjeść jakiś obiad.
Młody człowiek niechętnie, ale jednak dał się namówić na wizytę w Sushi barze - Sakana. Tak! Cisza i spokój tego miejsca po rozwrzeszczanej Sali zabaw były zbawienne. Jedzenie jak zwykle - pierwsza klasa! Szczególnie tatar z tuńczyka i muszle Świętego Jakuba w tempurze... poezja!
Wiem, wiem - nowomoda, wielkomiejski snobizm...
Nie ważne! Raz na jakiś czas warto! Szczególnie tam.
A teraz.... a teraz Młody Człowiek jest bardzo zajęty składaniem wszystkich klocków jakie dostał w prezencie, słucha też Dzieci z Bullerbyn :) - tak samo świetnych jak Pippi ... Więc mogę robić nic!
Dokładnie tak, jak zaplanowałam :)
M.

Lenię się dziś ... tak ciut

2011-02-05T00:41:00.001+01:00

Zmęczył mnie ten tydzień...
Jakoś pędzi życie wkoło.. niemiłosiernie.
Szczególnie odczuwam to, gdy w weekend chodzę do szkoły... totalnie tracę poczucie czasu.
Dziś był taki dzień jak lubię ... zajęty!
W pracy dużo pracy, w miarę ciekawej (o dziwo!), miła atmosfera - jak to w piątki z niezawodna ekipą kolegów :) Minęło jak z bicza strzelił.
Jutro już nic nie muszę, no może poza wyjściem na urodziny Młodego Człowieka.
Już czekam na ten popołudniowy brak planu.
Dziś jednak trzeba było uporać się z jednym wyzwaniem.
Wczoraj na zamówienie Jubilata - produkowałam tort czekoladowy A dokładniej biszkopt (nienawidzę!) i kremy z czekolady i kremówki ... Skąd ja wzięłam do tego cierpliwość, no ale czego się nie robi dla Kochanego Syna!
Bardzo jestem ciekawa smaku tego tworu tortopodobnego, bo może się okazać koszmarną klapą.... ale poczekamy do jutra. Oby był chociaż jadalny :)
Dziś natomiast zajęłam się sklejaniem tego cuda.... i jego strona wizualną...
Bez planu ... ale wyszedł sympatycznie wesoły (obrazek oczywiście jest tendencyjny!)

Całkiem jestem z siebie zadowolona.
W nagrodę się lenię i słucham Melody Gardot ... i nie ma zamiaru pozmywać!

och.. If the stars were mine .... na szczęście miałabym komu je dać :)
dobrej nocy
M.

Fajny film wczoraj widziałam.

2011-01-29T23:44:00.001+01:00

Jakiś tydzień temu rozmawiałam z I. na temat tego filmu. Jak zwykle polecała i jak zwykle trafiła... jakoś tak mamy już od lat Ona testuje, ja jej wierzę :)
Następnego dnia po naszej rozmowie, napisała A., że zaprasza na darmowy pokaz "Wszystko w porządku". No nie mogłam nie przyjść!
Jak na złość nałożyło się kilka wydarzeń. Na mieście były korki, musiałam odstawić auto pod dom., zjeść coś, przebrać się... Ledwo zdołałam wlać w siebie zupę i spakować do torebki zestaw małego imprezowicza, w celu szybkiego przystosowania się z warunków kinowych do dyskotekowych - Wszystko w sprinterskim tempie! Jednak udało mi się punktualnie dotrzeć na projekcję do "stylowej" sali kinowej w budynku NOT. Kto był to wie o co chodzi :) Klimat jest niepowtarzalny!
Podobno kogoś zbulwersował ten film, podobno jest kontrowersyjny .. dla mnie pokazuje, że wszyscy jesteśmy tylko ludźmi i mamy jednakowe problemy. Czy heterycy, czy lesbijki, czy geje - wszystkim tak samo trudno przychodzi życie w związkach. Na wszystkich czekają takie same pułapki, identyczne pokusy, problemy, takie same wyzwania rodzicielskie... Każdy z nas podejmuje ryzykowne decyzje i płaci za nie czasem słoną cenę. Prosta historia skomplikowanej rodziny ze świetnymi rolami Annette Bening, Julianne Moore i Mark'a Ruffalo. Chwilami gorzkie poczucie humoru i refleksja nad życiem.
Podobało mi się, bardzo.
Parafrazujac klasyka: Fajny film wczoraj widziałam. Momenty były! ;)
Dzięki A., Dzięki I.
M.

PS. A dzisiejszy dzień sponsorował kurs - Informatyczne wspomaganie analizy finansowej, czyli Excel 2007 w akcji :) Nakręciłam się bardzo pozytywnie - nie chciałam wychodzić z sali.
Wiem, wiem... trzeba być niezłą wariatką :) ale w końcu jest coś co rozumiem na tych studiach. :)

Dziś mam taki dzień ...

2011-01-26T22:39:00.002+01:00

Dziś mam taki dzień, że potrzebuję aby ktoś poklepał mnie po ramieniu i powiedział ... wyrównaj oddech, spokojnie, to już niedaleko.
Anybody chętny??

Ups!
Zapomniałam, że przecież dam radę zrobić to sama.
Jak zwykle.

M.

PS. Wczoraj koił ten widok...

... szum rozmów, samotność w tłumie, dźwięk trąbki i mocca.
Taka moja przystań

Pizza.

2011-01-24T23:04:00.001+01:00

Miałam kiedyś przepis na ciasto do pizzy, który wydawał mi się niezawodny i idealny. Wydawał się ... bo gdy ostatnio go wykorzystałam pizza okazała się niespecjalną kluchowatą podróbą potrawy, którą lubię. Chyba z biegiem lat zmienił mi się smak.. a nie zauważyłam tego, bo pizzę w domu robię bardzo rzadko.
Stara receptura zawiodła, więc trzeba było przeszukać niezmierzone złoża internetowych przepisów... ze szczególnym uwzględnieniem ulubionych Blogów, i znaleźć coś lepszego. No i trud się opłacił. Jest!! Bingo!!
Ten zostanie ze mną na długo. Małe wskazówki co do ilości drożdży są Tu.
To paskudne, co napiszę, ale byłam bezczelnie zachwycona swoim własnym wypiekiem. Pizza wyszła doskonała!! Taka jaką uwielbiam. Cienka chrupiąca z cienką warstwą tego co tylko znalazło się w lodówce - anchovies, pieczarkami, szynka, papryką, serem pleśniowym blue i szczypiorkiem. Właśnie za to lubię pizzę, że to pyszne śmieciożarcie - które pomaga sprzątnąć lodówkę z resztek różnych pyszności. A jedzenia nienawidzę wyrzucać.
Oto efekt mojej wieczornej kulinarnej fantazji ...

Zdjęcia średnie, jeśli nie kiepskie, bo jeść się chciało :)
M.

PS: Musze wkleić jeszcze posta o hamburgerach, bo i takowe w ten weekend gościły na urodzinowym stole Młodego Człowieka (jako niespodzianka) i wszystkim poza głównym zainteresowanym smakowały. :)
No ale poczekam, może zmieni zdanie i zrobię je ponownie.. wraz ze zdjęciami :)

Moja nowa miłość ...

2011-01-23T13:17:00.000+01:00

Mam ostatnio nową miłość...
Jak każda przyszła do mnie przypadkiem, niespodziewanie i nie mogę się bez niej teraz obyć...
Choć jestem niestała w uczuciach co do jednego rodzaju, to niezmiennie od pewnego czasu z uwielbieniem produkuję i zajadam Serniki !
Zaczęło się w Święta. Moja dieta stała się mniej restrykcyjna, więc mogłam sobie pozwolić na słodkie co nieco.

No i wyszukałam sobie to cudo...
Sernik z lemon curd

Świetnie trafiłam. Co prawda przetrzymałam biedaka zbyt długo w piekarniku, przez co był zbyt twardy, jednak niespecjalnie to mi przeszkadzało i zjadłam prawie cały sernik sama :) Szczególnie przypadło mi do gustu połączenie masy serowej z cytrynowym lemon curd - strasznie pracochłonny w przygotowaniu, ale wart zachodu. Rozpoczęłam już poszukiwania wersji gotowej... podobno jest dostępna w pewnej angielskiej sieciówce. Kupię i wypróbuję następnym razem.

Kolejnym, który wypróbowałam ze względu na moja miłość do czekolady był:
Sernik czekoladowy.
ups! Nie wiem jak to się stało, ale nie mam zdjęcia :)
I tu znowu nadgorliwość kazała mi za długo go trzymać w piecu. Ciasto było jednak smaczne, choć ciężkie i nie dało się go zjeść zbyt wiele - co było swego rodzaju zaletą ;) Muszę jeszcze kiedyś do niego wrócić i dodać proponowaną niewielką ilość alkoholu, i koniecznie piec krócej. Chociaż i bez tego, ten nie do końca doskonały wypiek rozszedł się w mgnieniu oka - najprawdopodobniej z ciekawości konsumentów, bo przecież: Jak to?? Czarny sernik?? :)

Póki co jednak moim niezawodnym i ulubionym sernikiem jest:
Sernik waniliowy (vanilla cheesecake)

Piekłam już dwa razy. Za pierwszym wyszedł idealny, za drugim pękł mi po środku (albo za dużo maki ziemniaczanej, albo standardowo za długo przetrzymałam w piecu :D) - choć to dodało mu wiarygodności. Ma idealna konsystencję, jest lekki, puszysty, nie za słodki... Po prostu niebo w gębie. A i jeszcze jedna zaleta - jest bardzo łatwy w przygotowaniu... wystarczy tylko czytać uwagi dorotus .. i wszystko wyjdzie jak trzeba.

Właśnie piję sobie poranną kawę i zajadam kawałek Faworyta słuchając Agi Zaryan.

Jakże ja ją uwielbiam. Chciałabym umieć tak śpiewać.

Tyle tu słońca, ciepłego powietrza i wiatru ...

Idealne połączenie na pochmurną niedzielę.
M.

6 lat ...

2011-01-18T21:39:00.000+01:00

6 lat temu, chłodnym zimowym wieczorem, narodziła się największa radość i nadzieja mojego życia.
I rośnie Ta nadzieja w siłę - zdrowa i radosna.
Z każdym rokiem bardziej jestem z niej dumna !

Moja miłość skończyła dziś 6 lat.

Wspaniałego życia Ci życzę Syneczku!!!
mama M.

Będąc kobietą niesparowaną ...

2011-01-11T19:00:00.010+01:00

Będąc kobietą niesparowaną, pogodzoną z rzeczywistością (ale w pozytywnym słowa znaczeniu), aczkolwiek nie planującą dalszego życia w stanie pojedynczym postanowiłam skorzystać z negowanego przeze mnie,acz niesprawdzonego sposobu szukania "przyjaciół płci odmiennej" - czyli pewnego sympatycznego portalu.
Weszłam zatem do owego sklepu z ludźmi i utworzyłam coś w rodzaju własnej wizytówki - aczkolwiek nie zachwalałam swoich niewątpliwych zalet, a jedynie opisałam rzeczywistość (przynajmniej taką jak ja widzę ja). Wrzuciłam dość enigmatyczne zdjęcie i ... nie ukrywam z pewnym poddenerwowaniem i zaciekawieniem oczekiwałam cóż się będzie działo...
Oj działo się i dzieje, chyba dość dużo - nie znam przeciętnej statystycznej ilości kontaktów, lecz znam już średnia wieku potencjalnych zainteresowanych - jakieś 40 lat. No ale cóż tam wiek... można być młodym duchem ... niemniej nie tutaj. Raczej trafiają mi się Panowie zwani roboczo "wieśkami" lub "ziutkami"zwykle wąsaci, zaniedbani, chyba zagubieni. Legitymują się zdjęciem na kanapie z kawałkiem stołu z bieżnikiem, albo z wypchanym zwierzem w tle, przy piwie, z jakimś chwytliwym widoczkiem morza w tle, albo w ogóle nie maja zdjęcia okrywając twarz pod ogólnym avatarem (takim zadowolonym brunetem). Ślą zdjęcia (sprzed 10 lat)przy pierwszej próbie kontaktu, albo błagają o numer telefonu, proponują z góry seks, bądź wpraszając się delikatnie na obiad, puszczają oczka, bo nie wiedza jak zagadać. Jest jeszcze cała masa gogusiów - zakochanych w sobie paniczów z zestawem fotek od profesjonalnego fotografa, bądź z uwielbieniem prezentujący swoje umięśnione ciało w figurach dowolnych. Na szczęście tacy do mnie nie piszą.
Taaa ... mniej więcej tak to wygląda.
I co ja na to?? Najpierw zaczynam się śmiać ... a potem ogarnia mnie jakiś smutek ... że tylu nas tam, że pozostało jedynie poszukiwanie miłości w takich "sklepach", bo marne szanse spotkania jej w realnym życiu. Bo praca zajmuje, bo ludzie nieśmiali, bo nie ma znajomych, albo są zajęci rodzinami, bo dusi brak wiary, że samemu też można przeżyć życie ciekawie, bo za bardzo się przez to staramy. Już dziś - po kilku dniach obecności tam wiem, że nie jest to miejsce dla mnie. Nawet nie zakładałam, że spotkam tam miłość, ale i znajomości internetowe z podtekstem są dla mnie nie do przełknięcia. Wiem jak bardzo złudny jest obraz człowieka wspierany aurą tajemniczości jaką daje nam komunikator. Wiem jak bardzo rozczarowujące potrafi być spotkanie z osobą z wirtualnego świata i wiem jak bardzo można kogoś zranić brakiem akceptacji pojawiającym się przy zderzeniu zreczywistości z wykreowanym w głowie obrazem. Mądrze się mówi, że nie ważny jest wygląd, lecz ja czuję coraz bardziej, że wagę ma dla mnie pierwsze wrażenie - na które składa się właśnie cielesność, ale i sposób reagowania, tembr głosu,mowa ciała, zapach ... Internet daje nam tylko słowa, które mogą być pisane przez kogoś innego, bądź nieszczere. Odziera te słowa z całej ważnej otoczki tworząc pole do działania dla wyobraźni. Pewnie są ludzie którzy umieją to oddzielić, są też tacy (a między nimi ja) którym to nie odpowiada, bo od razu nadbudowują na słowach odpowiednie schematy, które potem strach zweryfikować w rzeczywistości. Ja się boję spotkać z obcym mężczyzną - nawet w miejscu publicznym. Boję się, bo może mi się coś stać... ale też boję się, że ten człowiek nie spełni moich oczekiwać, że będę zawiedziona, bo dostałam w "sklepie" nie to czego pragnęłam. Rozczarowania się boję.
Pozostaje mi więc pilnie ale bez napięcia, się rozglądać wokoło, by nie przegapić szansy uśmiechnięcia się do kogoś, kto możliwe, że zostanie już na dłużej, albo na zawsze. Taki Wojciech M. na przykład... ;)
Bądź nasłuchiwanie odgłosu pazurków psa Sąsiada z góry, z nadzieją, że może kiedyś odważy się na parę słów więcej niż "dzień dobry"... Sąsiad, nie pies (bo pies mnie uwielbia;)
I to mi odpowiada. I z tym niespiesznym oczekiwaniem na nowe i świadomością, że co jeszcze ma się wydarzyć w moim życiu to się zdarzy - czy będę za tym nieprzytomnie goniła, czy poczekam w spokoju na rozwój wypadków - mi dobrze.
Tak sobie myślę, że to pewien rodzaj gotowości na zmiany. :)

M.

PS: Pobędę jeszcze trochę na tym portalu - bo może ciągle za mało wiem o nim i o sobie na nim, i o nich na nim... (a poza tym, typowo polskim zwyczajem - jak zapłaciłam to wykorzystam do końca ;)

PS: Tak czytam te opisy i zaczynam stwierdzać,ze normalność, jest najrzadszą i najbardziej zarazem pożądaną cechą u ludzi obu płci ....
Ciekawe czym ona jest? Póki co uznawałam normalność za powszechnie występujacą zwykłość i przeciętność ... ale może się mylę

Przesterowana.

2011-01-08T16:26:00.004+01:00

Nie mogę się ostatnio zebrać do napisania czegokolwiek.
Są dwa hipotetyczne powody takiego stanu rzeczy.
1. Życie wewnętrzne podupadło i siano się w głowie zadomowiło
bądź
2. Życie zewnętrzne pędzi tak, że nie mogę pozbierać myśli.
Dla własnego dobrego samopoczucia obstaję przy drugim.

Siła jest, humor też. Szkoła w weekendy i w końcu wróciłam do pracy. Póki co nie tracę ducha i wierzę że uda mi się tam wytrwać do lepszego jutra, choć "im dłużej tam jestem, tym bardziej nie wiem co tam robię" - jak słusznie Ktoś (pozdrawiam Ktosię)zauważył, to chyba parafraza przemyśleń Mistrza Zen - Kubusia Puchatka. W każdym razie tak czuję ten dziwaczny stan w świecie gdzie nie wiem jakie są plany, jakie zamiary, jakie oczekiwania, jaka moja rola, jakie jutro i kiedy uda mi się wyplątać z tej wysysającej energie, ograniczającej pułapki. Na szczęście chyba Ktoś grzebiąc w mej cielesnej powłoce, zdrowo mnie przesterował. Pomimo dość marnych okoliczności przyrody w pseudo "zarabialni pieniędzy" energia mnie rozpiera. Ciekawe na jak długo wystarczy mi prądu by tak intensywnie wszystkiego działać. Póki co radosna chęć gości w mej głowie i owładnęło mną lekkie szaleństwo imprezowe. Stale mnie ciągnie by gdzieś wyjść potańczyć, posłuchać muzy, posiedzieć do nocy. Niebo mnie ostatnio wciągnęło swoim klimatem. Nie umiem określić w jakim wieku jest brać odwiedzająca ten lokal... grunt, że miło się w nim spędza czas, leci fajna rockowa muza, są mili barmani, smaczne tosty, wygodne kanapy i nie ma dymu. Na pewno tam zagoszczę w niedalekiej przyszłości, jak tylko uda się zmontować rozrywkową ekipę ... a z tym bywa kłopotliwie, ale to inna historia.
Chyba naprawdę mam lekki zakręt... jak pies spuszczony ze smyczy - w końcu mogę pobiegać.
Przesterowana pojedyncza kobieta z zamiłowaniem szwendająca się po knajpach.
Chyba mnie nawiedził kryzys wieku średniego... albo jem za dużo marchewki jak Wiadomokto.

M.

PS. Właśnie zdałam sobie sprawę, że do prawdziwego kryzysu brakuje mi tego bym zaczęła polować na młodych chłopców. Póki co się ustrzegłam ... ale kto wie ... może każdy będzie miał kiedyś i taki etap. Szczególnie bywając w Niebie. ;)

Goodbye and Welcome !

2010-12-31T08:31:00.005+01:00

Gdy oglądam się za siebie, ten rok wydaje mi się z jednej strony smutny, ciężki, bolesny, naznaczony samotnością, chorobą, bezradnością, strachem, brakiem sił - czyli wszystkim co mnie w życiu najbardziej przeraża. Z drugiej zaś strony czuję, że była to dla mnie wielka próba i oczyszczenie, które dały mi wolność wewnętrzną, radość, uśmiech. W efekcie czego był to rok odrodzenia i odnalezienia pewnego wewnętrznego spokoju i siły.
Ciężki rok, ciężkie chwile, ciężka praca ale efekt...na wskroś pozytywny.
Wszystko ma jakiś cel.. czegoś uczy. Dziś jestem w stanie się podpisać pod tym zdaniem. Widać w tym roku byłam pojętną uczennicą Szkoły życia.

Chciałabym zatrzymać tę energię, jaką mam w sobie dziś przez kolejne miesiące, aby móc realizować moje plany czerpiąc z tego wiele radości oraz by pewnie dokonywać upragnionych zmian i mądrze wybierać drogi życiowe.
Podobno gwiazdy sprzyjają! Zatem poproszę o wiatr w plecy i Ahoj przygodo!

Chcę by Nowy Rok był Rokiem Wyzwań, Rokiem Radości, Rokiem Zmian, Rokiem Sukcesów.
Chcę by to był "Dobry Rok" i tego też życzę wszystkim, obok zdrowia oczywiście, bo tego to nigdy za wiele!

Lekko już podkręcona wieczornym spotkaniem :)
M.

Zima w Rodzinnym

2010-12-26T01:21:00.002+01:00

WESOŁYCH ŚWIĄT !

2010-12-24T11:04:00.006+01:00

W ferworze wypieków, podroży, wizyt i wszelkich przedświątecznych rytuałów nie udał mi się żaden post. Udało się za to kilka wypieków, o których ku pamięci napiszę kilka słów w poświątecznych podsumowaniu - jeśli mnie wena nie opuści.
Póki co jednak, życzę wszystkim tu zaglądającym i sobie oczywiście:

Zdrowia na co dzień, ciepła rodzinnego, oddanych przyjaźni, uśmiechu na twarzy i w sercu, spełnienia w każdej dziedzinie życia i całego morza miłości.
Oby wszystko co dla każdego z nas najważniejsze spotkało nas w te Święta.
M.

Słodkie szaleństwo.

2010-12-14T21:26:00.002+01:00

Oszalałam!
Ni mnie,j ni więcej... oszalałam!
Na punkcie pieczenia ciastek i pierników. Na punkcie lukrowania, zdobienia, wycinania, kulania, pieczenia, próbowania. Na punkcie pięknego zapachu w domu. Oszalałam i mam zamiar jeszcze chwilę potrwać w tym stanie.
Może jutro uda mi się napisać dwa słowa więcej... i zdjęcia zrobić :)
słodkie dobranoc
M.

Maślane ciasteczka.

2010-12-04T20:08:00.004+01:00

Nooo chyba wracam do życia. :)
Skąd takie wnioski?? Są conajmiej dwa powody:
Wyszłam dziś na krótki spacer - sama i w dodatku wieczorem! Nie robiłam tego od ... sierpnia! Uczucie chyba jest porównywalne z wyjściem z więzienia! :)
A ponadto ... Gotować mi się chce!!
W ostatnich dniach wyprodukowałam pasztet (średnio udany, ale jadalny), zupę z dyni (siłą rzeczy przyprawioną zbyt delikatnie), kurczaka marynowanego w jogurcie w sosie z mleka kokosowego i pietruszki zielonej (bardzo pyszne, a zarazem dietetyczne).
Mogę próbować coraz większej ilości rzeczy, aczkolwiek z dość ubogiego repertuaru produktów, które jeść mogę trudno zrobić jakieś łakocie. Szczególnie, że brak w nim mojej ukochanej czekolady. Rozmyślałam dziś od rana, jak tu się pokrzepić przy -13 stopniach mrozu i wymyśliłam ... Ciasteczka!
Poszperałam w sieci i znalazłam coś tak prostego, tak szybkiego, że aż trudno uwierzyć,iż może być tak pyszne!
Najprostsze Ciasteczka Maślane.
120g miękkiego masła
150 g mąki
3 kopiaste łyżki cukru pudru
aromat waniliowy (ja dodałam trochę ekstraktu i nasionek z laski wanilii)
15 minut w piekarniku w 180 stopniach, chwila studzenia i ... rozpływające się w ustach niebiańsko maślane ciasteczka cieszą nasze podniebienie.
To jest to - minimum pracy - maksimum efektu :)
Mniam!
Mróz maluje kwiaty na oknach, śnieg się skrzy, słońce oślepia, a ja sama w domu, na wygodnej kanapie z gorącą herbatą i ciasteczkami.
Idealne zimowe, wczesne sobotnie popołudnie!

M.
PS: Jeśli dotrwają do jutra,to może zrobię jakieś zdjęcie... ... może :)

udało się :)

It's Oh! so quiet...

2010-11-29T17:47:00.010+01:00

Biało wkoło i ciągle pada...
Niezbyt ostry mróz i brak konieczności pędzenia samochodem przez pół miasta zdecydowanie przyczyniają się do mojego myślenia, że pięknie się zaczyna zima.
Młody Człowiek wstał dziś rano, spojrzał przez okno i pomimo padającego śniegu i widoku ludzi opatulonych w ciepłe kurtki, szale i czapki stwierdził - Przepiękna pogoda! Potem przypuszczał atak na każdą górkę śniegu, każdą zaspę, każde niezadeptane poletko pokryte białym puchem. Jadł śnieg, turlał się w śniegu, rzucał śnieżkami - całkiem jak szczeniak, który pierwszy raz widzi to dziwne,białe Coś, co leci z nieba i przykryło cały świat. :) Młody Człowiek zdecydowanie kocha śnieg! A jakie piękne śniegowe Anioły robił popołudniu! Hoho! Dzięki nim odkryłam nowe zastosowanie samochodowej zmiotki do śniegu - świetnie zmiata świeży śnieg z dziecięcych ubrań. :)
A ja? Na szczęście zdrowie mam lepsze i sił więcej na ranne wstawanie i na śnieg, i na szkołę, i na naukę, i na cieszenie się życiem, i na bloga ...
Jak dobrze jest budzić się i stwierdzać, że nic nie boli, chodzić ochoczo bez zadyszki ... jeszcze do niedawna nie zdawałam sobie z tego sprawy. Z pewnością nadejdą niedługo zwykłe problemy, niemniej na razie cieszę się małymi rzeczami. Na przykład dziś zjadłam w cukierni pyszny jabłecznik i popiłam go rewelacyjną herbatą. To lubię!
Teraz też czuję, że potrzebuję zaprzenia gorącej herbaty, bo pomimo grubego swetra i cieplutkich kapci od Przedwczesnego Świętego Mikołaja jakoś marznę.
O to też lubię! Swetrzysko, herbatka, kapcie, wieczór, zima za oknem i książka, i spokój. Spokój w domu, w głowie i w sercu.

M.

PS.
To jeszcze dorzucę. Wizualnie słabizna, ale ukochany Sting i moja miłość sprzed paru lat The Chieftains!
Oj mogłabym słuchać duetów z tej płyty godzinami!

a tu jaka energia!

a tu ... z lekka naiwnie

no i Sinead

albo Ziggy

ależ mnie poniosło :)

Hahaha...

2010-11-16T17:41:00.003+01:00

Zaśmiała się wrednie choroba z uciekającej kobiety i zatrzymała ją kilka godzin przed wyjazdem w jej "ulubionym hotelu", w tej samej sali co ostatnio, na pryczy pod oknem. Tak to bywa.
Poleżałam. Zrobili co trzeba. Poskładali. I puścili dziś do domu z nadzieję, że już tam nie zobaczą.
Zatem jestem, oby tym razem na dobre. :)

Wypatroszona M.

no i skapitulowałam ...

2010-11-07T19:17:00.003+01:00

Moja choroba ciągnie się już tak długo,że dziś nie dałam rady i w strugach łez poprosiłam o pomoc. Ból, nieporadność, nieznajomość jutra mnie dziś dopadły i dobiły.
Chcę wiedzieć na czym stoję, a sama nie umiem tego wyegzekwować.
Może tym razem się uda pomóc - sobie pomóc.

Boję się, ale zdecydowałam jechać.
Trzymajcie kciuki.

M.

Minął rok ...

2010-10-31T16:20:00.003+01:00

Minął rok, odkąd napisałam pierwszego posta..
Co się zmieniło??
Parę rzeczy w życiu się skończyło,parę rozwiązało, kilka innych skomplikowało, jedne przyszły niespodziewanie i nie chcą odejść, inne jeszcze zaczęły się i dopiero oczekuję efektów.
Jestem rok starsza, rok mądrzejsza, rok bardziej świadoma ale i rok bardziej zagubiona i bezradna w pewnych kwestiach.
Chyba nie do końca udało mi się utrzymać pozytywny ton w moich rozważaniach, jednak bardzo się starałam, choć czasem bardzo trudno znaleźć powody do uśmiechu.
Bardzo lubię to moje miejsce w sieciowym nierzeczywistym świecie. Sprawia trochę, że chce mi się chcieć, tak dla własnej satysfakcji. Życzę sobie by tak było dalej, bo z przyjemnością wracam do zapisków z poprzednich miesięcy.

Sto lat "Moja ulubiona poro roku" i Stokrotne podziękowania dla wszystkich czytelników. To bardzo miłe wiedzieć, że ktoś zaciekawiony zagląda do tego mojego prywatnego ogródka. :)

M.

Myśl ... nie tylko na dziś :)

2010-10-27T09:53:00.003+02:00

Małgorzata Foremniak jakoś nie jest moją idolką, niewiele o niej wiem poza tym, że widuję ją w gazetach i na kolorowych portalach, jednak dziś przeczytałam gdzieś jej myśl, którą mam zamiar sobie pożyczyć do odwołania.
"Nowy mężczyzna już jest... tylko jeszcze do mnie nie dotarł" - dowcipnie i definitywnie powiedziane - i tego będę się trzymać!

:)

"nieżona" M.

"Wyśnione miłości"

2010-10-14T17:16:00.005+02:00

Wczoraj - koszmarnie mroźnym wieczorem - udałyśmy się z M. na sponsorowany przez ALE!kino - film "Wyśnione miłości".
Dużo ludzi było na sali - nie jestem przyzwyczajona do chodzenia do kina wieczorami. Ale nie było źle.
Film z początku wyglądał na taki, który będzie mnie koszmarnie drażnił i ciągnął się (Ktoś z widzów zresztą wyszedł). Jednak po pewnym czasie przyzwyczaiłam się do powolnej narracji, oszczędnych dialogów, plastycznych obrazów. I było ... inaczej, magicznie, intymnie, czasem wesoło, czasem nostalgicznie.
Ciekawy film o tym jak desperacko chcemy być kochani i znaleźć tą drugą połowę, drugą łyżeczkę - by czuć się bezpiecznie. A tymczasem w koło pełno pustych łyżeczek.
Muzyczny motyw przewodni. M. - dla Ciebie

M.

PS. Rękawiczki wyjęłam. Zima idzie. Oby była chociaż słoneczna. Bo ciągłej zimy w życiu nie zniosę.
Przecież zima kiedyś musi minąć ... tylko dlaczego trzeba tyle czekać.

PS 2
A mi siedzi w głowie: Fever Ray - w filmie w pięknej jesiennej scenerii

Złota jesienna sobota.

2010-10-11T14:21:00.007+02:00

Ale było piękne słońce w weekend!!! Zimno... ale pięknie. I nawet na spacer poszłam. Do parku a jak! I jestem pod wrażeniem.
Park przy Teatrze Lalek - po rocznym remoncie - jest piękny! Trawa, platany, różne gatunki krzewów, woliera dla bażantów, stylowa karuzela ze stylowym bileterem, świetny plac zabaw, a wszystko skąpane w promieniach jesiennego słońca, rześkie powietrze wokoło... nawet tłumów nie było!

Potem herbata, gorąca i pachnąca różą - w Teatralnej.
A później piechotą na spotkanie w Renomie, w Empiku z Edytą Jungowską - która opowiadała o trudach powstawania "Pippi" a potem pięknie podpisała Młodemu Człowiekowi wszystkie trzy audiobooki wprawiając go w niemały zachwyt!

Na święta obiecała "Dzieci z Bullerbyn" - zapewne i po nie sięgniemy :)
Było miło, a potem Młody Człowiek dostał swoje pierwsze pióro - jest nim zachwycony - i zjadł pyszną pizzę z salami w Sicilii. Palce lizać!!

Taki spokojny, miły dzień w rodzinnym, choć już nie całkiem, gronie.
Jednak można. Z czasem wszystko jest możliwe. :)
M.

PS.
A teraz słuchamy ZAZ. Jakaż piękna chrypka. I jak cudownie nic nie rozumiem z tych słów które wyśpiewuje. Co tam, muzyka się broni!!

aaaa no zapomniałabym - obcięłam dziś włosy - znacznie!
Podobno to zwiastun zmian. :)

Jedz, módl się, kochaj.

2010-10-03T18:14:00.005+02:00

Jakiś czas temu wpadła mi ręce książka Elizabeth Gilbert "Jedz, módl się, kochaj". Nie pamiętam czym mnie zachęciła, chyba tematyką rozwodową i ciekawym pomysłem na poszukiwanie siebie. Kupiłam, szybko przeczytałam i bardzo polecałam ją potem, jako świetne czytadło dla kobiet "na zakręcie". Jedna nawet tak się "zakochała" albo odnalazła w tej historii, że dostała mój egzemplarz w prezencie świątecznym - mam nadzieję, że jest zadowolona. Książka to krzepiąca serce opowieść o podróży do: Włoch, Indii i Indonezji - podróży w poszukiwaniu siebie. Pozostawiła we mnie bardzo pozytywne odczucia.
Dziś wybrałam się na film... z lekką obawą, ze niestety dobre wrażenie zostanie zniweczone przez odarty z wdzięku pomysł scenarzysty. Na szczęście nic z tych rzeczy.
Film był tak samo emocjonalny jak książka. Wszystkie ważne wątki są uwypuklone, reszta zręcznie pominięta. Julia Roberts jak zwykle świetna, Richard Jenkins i Javier Bardem - bardzo przekonujący i uroczy. Piękne widoki, smaczne jedzenie, nieprzesłodzone obrazki. Mnie się podobało. Przemyślenia, emocje, ważne zdania, optymizm to to, co pozostawił we mnie.
Z wewnętrznym uśmiechem wyszłam z kina.

Wiem, że nie każdy ma odwagę tak kierować swoim życiem by nie oglądając się za siebie szukać własnego szczęścia, nie każdy na swej drodze spotyka miłość na zawsze, nie każdy umie sobie wybaczyć błędy i trudne decyzje. Jednak trzeba próbować i wiedzieć przynajmniej czego nie chcemy w życiu i nie popełniać ciągle tych samych błędów.

To przecież takie proste ;) - ale przecież dobrze wiedzieć, że komuś się udało!
M.

Ta piosenka kończy film. Ładne to podsumowanie.
Better days! - kiedyś nadejdą :), a może już są ...

Buty.

2010-10-02T19:58:00.006+02:00

Mam tyle lat, że pamiętam czasy kartek, kolejek, mięsa spod lady, bananów jedynie na święta, pustych półek, fartuszków szkolnych. Czasy szare, jednak pełne pomysłów jak szarość tę rozgonić. Zbierało się reklamówki, papierki po czekoladach i handlowało historyjkami z gum Donald. :)
Pamiętam jak koledzy dostawali paczki z Niemiec z fajnymi ciuchami i słodyczami, pamiętam zapach Pewexu. Pamiętam jak nie było nic i zakup zwykłego papieru toaletowego, a co dopiero butów był problemem. W telewizji leciał dopołudniowe programy dla rolników, Tik-Tak, Pi i Sigma,a zimą na nogach królowały Relaxy.
Pamiętam taką historię ...
Miałam chyba z 8 lat i pewnego dnia, nie wiem skąd, mama przyniosła mi niespodziankę. Piękne, nowiutkie, biało-czerwone kozaki pingwinem na cholewce. Wierzcie albo nie, cały wieczór chodziłam w nich poi domu, miałam zamiar w nich spać, jednak mama zdecydowanie się sprzeciwiła. Nocowały więc moje bosskie kozaczki u wezgłowia mojego łóżka i pamiętam, że kilka razy w nocy budziłam się by sprawdzić czy tam ciągle stoją!
Dziś gdzie nie spojrzeć jest wszystko i to zwykle w kilku kolorach, wersjach, rozmiarach. Wystarczy mieć pieniądze, albo kartę kredytową i wszystko z półki w sklepie może być nasze. Nie robi już wrażenia kolejny ciuch, czy czekolada, banany są dostępne w sklepie pod blokiem, papier toaletowy we wzorki, zapachowy nie istnieje tylko w niemieckich katalogach wysyłkowych, ale zmaterializował się na półce w osiedlowym markecie. Jedna rzecz się u mnie nie zmieniła - buty dalej robią takie samo wrażenie.
Dziś kupiłam nową parę i stoją te moje śliczne, grafitowe botki w przedpokoju,, i patrzę na nie, mierzę czasem. Delektuję się, że takie czyste, pachnące skórą, ze takie moje. No może z jednym wyjątkiem nie będę w nich spała, nie postawię ich też koło łóżka - bo mam z pokoju piękny widok na półkę z butami. ;)

M.

PS: Myślę sobie, że gdybym była bogata... potrafiłabym się zrujnować właśnie na buty.

W miarę dobry dzień.

2010-09-30T18:56:00.005+02:00

Dostałam dziś wyrok kolejnego miesiąca karceru i skierowanie na badania kontrolne. Deszcz przestał padać. Ciekawe jaki na to wpływ miały zamówione przeze mnie i wyczekiwane jak poprawa pogody - piękne kaloszki?? Panie listonoszu proszę o pośpiech!
Zatem dzień w miarę dobry, prawda?

Oczekujemy też z Młodym Człowiekiem w napięciu na pozostałe dwa audiobooki Pippi - Pippi wchodzi na pokład, i Pippi na Południowym Pacyfiku.
Właśnie ... Pippi.
Dziś rano, jak zwykle wyjęłam Młodemu Człowiekowi komplet odzienia, które ma założyć do przedszkola, zajęłam się swoimi sprawami, następnie przed wyjściem pobieżnie sprawdziłam, czy ma wszystkie elementy garderoby... OK są. Wyszliśmy.
Jakież było moje zdziwienie, gdy w przedszkolu popołudniu okazało się, że młodzieniec ma na sobie dwie kompletnie różne skarpetki, inne niż mu przygotowałam. Już zaczęłam podejrzewać siebie o zaniki pamięci, jednak zapytałam skąd się takie dwie różne wzięły na jego stopach. Młody Człowiek odpowiedział: Sam sobie takie wyjął. A różne są dlatego, ze chce być jak Pippi, bo ona ma przecież dwie różne pończochy!
Fakt! Ma - pomyślałam. Ciekawe kiedy zapragnie mieć konia w kuchni, 7 numerów za duże buty, siłę Pudziana, kiedy zamieszka sam i złoi skórę okolicznym łotrzykom i włamywaczom.
No i w tym momencie zaczęłam się lekko obawiać ... cóż ta Pippi znowu fascynującego wymyśli.
;)

M.

O sposobie na niepogodę.

2010-09-28T20:12:00.003+02:00

Od dwóch dni leje, samopoczucie średniawe, nic się nie chce. Młody Człowiek wraca z przedszkola niewybiegany i chce brykać, a tu sił brak. Co robić??
Ostatnio na wszystko działa Pippi Pończoszanka!! Pippi czytana przez rewelacyjną Edytę Jungowską! Kupiłam Młodemu Człowiekowi ten audiobook by się uwolnić trochę od również nieocenionego, acz przesłuchanego już 150.000 razy Krzysztofa Kowalewskiego czytającego "W dolinie Muminków".
Uwielbiamy siadać sobie na kanapie, albo dywanie i słuchać. Edyta Jungowska to po prostu Pippi - nie ma dwóch zdań! Subtelna, ale charakterystyczna i ciekawa muzyka, której autorem jest Sambor Dudziński (który potrafi grać chyba na każdym przedmiocie) tylko dodaje całości uroku.
Właśnie zamawiam kolejne dwie części.
Kochamy Pippi. Dziękujemy Pani Edyto :)

M.

PS: W kuchni pachnie rosół. Rosół też jest dobry na niepogodę. Póki co nie w wersji pełnej - opiewanej tu przez mnie kiedyś, ale w wersji light - dla rekonwalescentów, ale zawsze :).

Złoty początek jesieni.

2010-09-24T09:42:00.005+02:00

Piękna jesień przyszła.
Oby długo z nami została. Chłodna wieczora bryza orzeźwia po wygrzewaniu się w ostatnich gorących promieniach słońca. Kolorowe liście na drzewach i pod stopami. Rześkie poranki. Rosa. Babie lato. To lubię!
Trochę poprawia mi się humor. Widać delikatne przejaśnienia na burzowym niebie mojego zdrowia. Zobaczymy co będzie dalej. Aż boję się głośno myśleć, ze to już koniec kłopotów, by nie wywoływać z kąta licha z kolejnymi problemami.

Miałam miłych i bardzo uczynnych gości na początku tygodnia. Dzięki czemu czuję się zaopiekowana i dopieszczona. Szkoda, że SuperBrat z SuperBratową i SuperJadzią zagrzali u nas miejsca na tak krótko, ale takie prawa wakacji.
W drogę oglądać świat, a nie zapuszczać korzenie, trzeba. :)

Jutro szkoła. Musze się tam jakoś doczłapać i wytrzymać. Zacisnę zęby i dam rade, a co!

A teraz nabieram sil, by wyjść z domu i zaczerpnąć słońca.

M.

Krótka mysl ...

2010-09-20T18:43:00.004+02:00

Pomyślałam dziś, przesiadując jak zwykle w poczekalni w przychodni, że jeśli to wszystko będzie się tak beznadziejnie ciągnęło jeszcze dłużej niż miesiąc... to chyba powinnam zainwestować i ufundować tam własne krzesło - całkiem jak w teatrze.
Przynajmniej byłoby wygodne!

M.

PS. Idę na rekord. Tytuł Królowej najdłużej wlekących się powikłań pooperacyjnych będzie niewątpliwie mój!

Millenium. Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet. Stieg Larsson

2010-09-18T12:34:00.001+02:00

Łyknęłam pierwszego Larssona. Akurat unieruchomienie na tyle mi już uprzykrzyły tv i internet, że zapragnęłam książki. 13 godzin i 600 stron za mną.
Świetna!

Dziś skuszę się chyba na kolejną ... jeśli nie zasnę po zarwanej nocy.
W końcu słabeusz ze mnie ostatnio.

M.

PS. Wczoraj dostałam SMS. Znajoma wyprawa na Kilimandżaro dotarła na szczyt!! Podobno pięknie!! Wow!
Ech góry ... jakże tęsknię. Tyle już lat nie mogę dotrzeć choćby tu.. najbliżej.

:(

2010-09-09T10:21:00.003+02:00

Jak bardzo różne problemy lubią się grupować w bandy pustoszące życie i odbierające nadzieję słyszałam tylko w opowieściach.

No i jak się sypnęło ... to brak sił i łzy same ciekną z oczu, i pomóc nijak.

Ni krzty optymizmu w dzisiejszym poście.
Tylko smutek.
Płaczę razem z deszczem.

M.

Gdy lato odchodzi ...

2010-09-02T14:28:00.006+02:00

Już wrzesień. Męczące dla mnie zwykle,a w tym roku wyjątkowo, lato odchodzi i ja lubię ten okres roku najbardziej - jakkolwiek dziwacznie by to nie brzmiało.
Młody Człowiek pobiegł w miarę ochoczo do przedszkola, a ja przez to zaczęłam wychodzić z domu o poranku.
Wychodzę i wdycham to wilgotne, rześkie powietrze, mierzę się z wiatrem zawinięta w swetry i szale lub z deszczem spoglądając spod kaptura i rozmyślam.
Czy do końca miesiąca zdążę nabrać tyle siły by iść na spacer do parku, by wyciągnąć aparat, by podelektować się ciepłem ostatnich letnich promieni słońca?
Czy jesień w tym roku zastanie mnie w pełni sił, bym mogła przechadzać się alejkami pełnymi kolorowych liści szeleszczących pod stopami, zbierać kasztany, by spacerować po mieście i rozgrzewać ręce o kubek gorącej herbaty w kawiarni...
Da radę?
Marzy mi się zdrowie i piękny koniec lata, i jesień piękna.
Za wiele?? Choć tyle bym chciała w tym roku.

M.

PS. Tęsknię za moimi Borami i za grzybobraniem tęsknię ... ale to w przyszłym roku.

Powrót Syna Urośniętego.

2010-08-29T20:43:00.003+02:00

Wrócił dziś Młody Człowiek. :)

Dwa miesiące temu wyjeżdżał mały chłopczyk... wrócił kawał chłopa z ubitym ciałkiem i wielkimi rękami... i szantażuje mnie, że jak mu nie dam krówki to nie da mi buziaka i nie będzie mnie lubił! Oczywiście nie uległam! (ale Babcia już była gotowa!)
Ktoś mi podmienił dziecko! Czas jest wredny!

Tak dziwnie, jak go nie było, tak dziwnie jak już jest.
Chwile będziemy się do siebie przyzwyczajać, ale będzie dobrze!
Najważniejsze, że mam po co wstawać z łóżka i dla kogo zdrowieć.

Dobrze, że już jest ten mój Kochany Mały Mężczyzna.
M.

M. i edukacja

2010-08-25T21:08:00.003+02:00

Dziś ja chora, ledwo powłócząca nogami rachityczna (ostatnimi czasy) osóbka zawiozłam swoje cztery litery w towarzystwie Obstawy w kierunku Uczelni kształcącej mądre głowy, by zapisać się na studia.
Odważna to decyzja, jak na mnie. Bardzo.
Teraz oczekuję z lekkim podenerwowaniem i ekscytacją na pierwsze wiadomości, czy podanie rozpatrzono pozytywnie i kiedy zaczynam.
A potem będę się zmagać ze słabościami własnego zaśniedziałego już umysłu, by pojąć te wszystkie skomplikowane rzeczy, o których długimi godzinami, w upragnione wolne weekendy, będą opowiadać superpecjaliści.
A wszystko po to by było lepiej.

Obym dała radę! Będę trzymała za siebie kciuki :)
M.

PS. Poczułam się tak młodo błądząc po kampusie w poszukiwaniu miejsca, gdzie trzeba było złożyć dokumenty... Bezcenne!!